S.

Het is maandagavond net geen acht uur en ik kijk uit het slaapkamerraam naar de kerktoren in het mooie avondlicht. Maand op maand drie jaar geleden stond ik hier voor het eerst. Het appartement was nog niet van mij, de aankoopbeslissing was zelfs nog niet gevallen maar ik herinner me wel dat ik, als zelfverklaarde ketter, heel erg enthousiast was bij het idee om de klok op de toren te kunnen lezen vanuit mijn bed. Toen was het enkel nog maar ik en Bucus, de gesneden kater. Ondertussen kwam M. erbij en was de slaapkamer al lang niet meer voor mij alleen. Ik hoor hem babbelen tegen de kat in de woonkamer en geniet, met mijn handen in de zakken van mijn zwangerschapsbroek, nog even van het uitzicht. Achter me staat mijn reistas voor het verblijf in het ziekenhuis. Vanavond gaat het gebeuren, althans, gaat het van start. Op dit moment weet ik nog niet dat het pas de volgende avond, na een traject met wat hindernissen, rond hetzelfde uur zal zijn dat ik mijn zoon voor het eerst in mijn armen zal houden. Ook weet ik niet dat het pas een week later zal zijn dat ik voor het eerst terug in het bed achter me zal kruipen. Met mijn man links van me en mijn mannetje naast het bed rechts van me. En dat ik dan zal huilen van puur geluk.

Waterballonnen

Ik had gedacht dat ik het zou begrijpen. Als het er dan toch nog ooit van zou komen in mijn leven zou ik, overnacht en geruisloos, verschuiven van die éne groep onwetende vrouwen naar die andere groep alwetenden. Ik zou het volkomen ervaren en beseffen dat ik een kind in me droeg, ik zou het bewust beleven en die éne levenservaring helemaal doorgronden. De waarheid is echter dat ik soms wat verdwaasd naar mijn meer en meer bollende buik kijk. Toen ik nog niets voelde bewegen beweerde ik doodleuk dat ik vermoedde dat de zwart-witbeelden die ik maandelijks bij de dokter zag niet meer waren dan een afspelende dvd waarvan de man er een paar verschillende in zijn schuif had liggen en die hij stiekem, voor de consultatie, oplaadde. Misschien ligt het aan het feit dat ik zowat de enige vrouw in de yogaklas ben die niet klaagt over het bijkomend gewicht. Galstenen en een glucose-intolerantie bezorgden me een vet- en suikerarm dieet én geen gram extra gewicht, na zes maanden zwangerschap nog steeds niets. (Zij die nu durven denken dat ik blij moet zijn mogen het eens proberen, alle comfort-food laten in tijden van hormonenoorlog in je lijf!) Ook ontbreekt het me aan 'vieze' goestingen of spataders of striemen. Het enige wat ik ondertussen wel weet is dat er, net zoals er geen één maar veel juiste manieren zijn om een goede ingenieur te zijn, om een huis te kopen, om op vakantie te gaan, om levenskeuzes te maken, er ook geen één maar massa's juiste manieren bestaan om zwanger te zijn. Het heeft een tijdje geduurd voor ik het door had maar blijkbaar moet je ook in deze ervaring zelf je weg zoeken, kan je je best enkel laten leiden door relativerende raadgevingen en vooral loslaten. Oh, en ik heb het boerenverstand gehad om het een keertje rond te vragen bij toekomstige moeders van hun eerste kind, ze geven allemaal op de één of andere manier toe dat ze waarschijnlijk behoorlijk gaan schrikken wanneer daar bij de bevalling echt plots een kind uit komt, uit die ballon in je buik.

Niet alleen voor baby's

De buitendeur komt onmiddellijk uit op de wachtkamer en M hield die galant open voor oudere dame die met een sprongetje uit de regen naar binnen wipte. Het zag er zo vrolijk uit en ik wenste haar dan ook met een glimlach goedenavond. De dame keek me echter enkel nors aan en nam stil plaats op de verste stoel van me. Geen liefde verloren daar, dacht ik en bladerde verder in mijn tijdschrift. Niet veel later was er een plots wat druk heen en weer geloop door de gynaecoloog, van zijn kabinet naar het bureautje van zijn secretaresse voorbij de deur van de wachtkamer. Bij zijn vierde passage merkte hij de dame bij ons op. Hij stak even snel zijn hoofd door de deur en vertelde haar geruststellend dat alles ok was, dat het allemaal goedaardig was geweest. Op één tel brak haar gezicht open en ontspande haar hele houding, pure opluchting straalde van haar af en haar ogen blonken. Mijn hart brak en ik kon niet anders dan breed naar haar glimlachen wat ze stilletjes met een dankbare blik beantwoordde voor ze in haar tas dook op zoek naar een zakdoek. Na haar consultatie kwam ze gemoedelijk samen met de dokter naar de wachtkamer en ze hoorden allebei de secretaresse door de gang roepen dat wij het niet wilden weten, het geslacht. Ze giechelde met ons mee om de verveelde reactie van de gynaecoloog dat hij dat nog wel wist. De dame vertrok, vergezeld van een drievoudige gemeende groet die ze stralend beantwoordde en net niet zwaaiend sprong ze vrolijk de regen terug in.

Evenwicht

Twee dagen na de positieve test las ik in één van de vele boeken in de Bijenkorf in Maastricht dat wat er nu in mijn buik zat ongeveer de grootte had van een sesamzaadje. Ondertussen is de vrucht al een bosbes, een framboos en een olijf geweest maar 'Sesampje' is blijven hangen. Ondanks de wat bijbelse bijklank klinkt het net menselijk genoeg om respectvol te zijn maar ook abstract genoeg om nog niet te moeten denken dat wat ik nu elke dag meedraag effectief zal uitgroeien tot een volwaardige baby. Voor mij blijft het een heel bizar gegeven dat er daar vanbinnen iets groeit zonder dat het enige tussenkomst van je vraagt. Het doet maar. En strikt genomen voel ik daar zelfs niets van. Ik moet dan wel leven met een hoop bijverschijnselen die een behoorlijke aanval op mijn gemoedsrust leveren, elke uur van de dag, maar die 15,8 mm mét kloppend hart zelf, daar merk ik niets van. En dat? Dat brengt me toch wat uit mijn evenwicht. dd 29 aug 2013

Waarom het leven geen wiskunde is...

7,5%. Dat is de kans die een vrouw van mijn leeftijd elke maand krijgt. Ik heb het uitgerekend, in excel, volgens de statistiek geeft dat dan een kans van 1 op 3 na een half jaar en 1 op 2 na een jaar. Het is dan ook niet verwonderlijk dat men je behoedzaam toespreekt bij het verkondigen van je plan, dat men je wil voorbereiden op een langere wachttijd, dat men waarschuwt voor flink wat teleurstellingen. Tot de eerste lichting van 7,5 % vrouwen horen is dan ook wel behoorlijk heftig, ik kan het je verzekeren, je schrikt daar wel even van. dd 6 aug 2012

Nog steeds

Ondanks dat ik vandaag weer aan een nieuw tiental begin heb ik  het gevoel dat de titel nog steeds op me van toepassing is...

Overwonnen

In de laatste bocht rijd ik de parkeerplaats op. Met de neus van mijn autootje naar het uitzicht leg ik de motor stil. Ik zucht, stap uit en slaak een luide gil terwijl ik met de armen hoog een sprong in de lucht maak. 48! Achtenveertig haarspeldbochten, een klim van 1846 m omhoog over een afstand van 26 km. Mijn autootje en ik. De daver slaat in mijn benen en ik kan niets anders doen naar beneden te kijken waar de Stelviopas aan mijn voeten ligt. Het is gelukt! Ik die als kind panische angsten onderging in de parkeergarage van de INNO in Antwerpen elke keer mijn moeder een helling naar de volgende verdieping nam, ik die op mijn eerste road trip ever -in Ierland- moeiteloos aan de linkse kant van de weg reed maar toch het stuur overgaf bij al te steile opritten van de b&b's. M. fluistert 'ik ben trots op je' in mijn oor en ik knijp hem in mijn omhelzing haast plat. Honderduit babbel ik, dat ik tijdens het rijden maar één keer een seconde lang even bang was, dat het echt wel hielp dat hij het tegenliggend verkeer voor me in het oog hield, dat er in sommige bochten zelfs naast het MINI'tje weinig plaats over was, dat ik nog een beetje oefening nodig had in het vlot terugschakelen, dat ik hoopte dat de Nederlander met zijn 4x4 achter ons niet te veel had opgehouden (wat de man later zal ontkennen, hij kwam ook voor het uitzicht), dat ik de moto's toch zo veel mogelijk had doorgelaten omdat die toch veel wendbaarder waren, dat het me gelukt is !!!