Wat te veel van het goede?

4 febr: AB - David Gray - mentale gezondheid - familieuitstap met de tweede generatie (broer-zus en aanhang);
23 maa : KC - Tom Mc Rae - mentale gezondheid - bekeerde vriendin;
16 apr : Roma - Pieter Embrechts - zinnelijk gezondheid - giechelvriendinnetjes;
9 mei : AB - Randy Newman - uit nieuwsgierigheid - Vader/dochter/schoondochter;
17 mei : AB - Paul Weller - uit overleving - onwetende vriendin;
16 jun : AB - Chris Isaak - compensatiegedrag volgens collega, nostalgie volgens mij - enthousiaste vriendin.

Rondedans

Tegen 150in het uur steek in een aartslelijk appartementsgebouw in elkaar dat vrij is van elke vorm van architectuur als de mail binnenkomt. In het begeleidend tekstje vind ik nog meer nieuws.

WIEHOE !!!

Wat kan mij die Vlaamse k**architectuur schelen!!!

Ongecompliceerde chaos

Een dagje fotograferen in Rotterdam, ik had het idee opgevat toen na een bezoek met een vriendin van die stad was gebleken dat ik tussen het babbelen door er toch in geslaagd was een fijn beeld te maken van één van de gebouwen op het Wilhelminapier. De weersvoorspellingen waren een hele week niet veel belovend en ik had sterk getwijfeld of ik wel zou gaan. Ondertussen had ik echter ook een afspraakje kunnen regelen om een toren in opbouw te kunnen bezoeken en dat deed me beslissen toch te gaan.
Ik werd 's morgens wakker met prachtig weer aan de andere kant van mijn slaapkamerraam. Koppig denkend dat 100 km toch niet zo veel verschil kon maken in weer maakte ik een echte uitstaptas klaar. Een flesje water, een appel, Grannykoeken met chocola, vier filmpjes, fototoestel, een notaboekje en genoeg geld moesten de Hollanders mijn bankkaarten niet aanvaarden. Dat de batterijen van mijn toestel bijna op waren vergat ik. In Rotterdam was het prachtig fotoweer. Ik werd er zowaar vreselijk goed gezind van. Mijn route startte aan het Centraal station en laverend werkte ik mijn weg naar de Erasmusbrug. Van daar trok ik helemaal naar het Lloydkwartier en bij avondlicht wandelde ik langs het water terug naar De Kop van Zuid.
Met mijn hoofd in de lucht miste ik hier en daar een voetpad maar ik had snel door dat fietsen in Nederland overduidelijk altijd voorrang hebben. Met de drukte van het verkeer en de bebouwing kwam alles nogal hectisch op me over. Omdat mijn start van vorige keer heel grafisch, strak en clean was zocht ik nu naar bijpassende beelden en het viel me op hoe druk en chaotisch de stad wel niet leek. Voordurend kwam er 'rommel' in mijn vizier en meermaals merkte ik dat de skyline dan wel indrukwekkend was maar elk gebouw afzonderlijk niet altijd de plaats en ruimte kreeg om zich te manifesteren. Zo was ik aangenaam verrast door het Codarts-gebouw op het Kruisplein maar ik slaagde er maar niet in om het goed in beeld te kunnen brengen. Al zat de werf op de voorgrond, door een Belgische aannemer, daar ook wel voor iets tussen.
Het was pas 's avonds, op het dak van de nieuwe Maastoren, dat ik merkte ik de structuur in het geheel kan zien. De scherpe aflijning van de straten, de duidelijke scheiding tussen de buurten, de logica van de verkeersstroom. Als op een kaart kon ik heel mijn wandelroute van die dag uittekenen in het landschap. Verbazingwekkend hoe alles zich van op een afstand ongecompliceerd toont.

Balletjes

De pauze in het midden van de film komt voor mijn neefje niets te vroeg. Hij holt door de grote hal richting toiletten en door de dringendheid ziet hij af van de discussie om 'bij de jongens' te gaan. Ik heb al gemerkt dat sommige moeders de deur open laten staan maar ik ben van mening dat ook een vijfjarige recht heeft op privacy bij het plassen, zelfs als hij niet alleen in het hokje wil. Zo sta ik dus binnen tegen de gesloten deur geleund als hij van zijn lage positie naar me opkijkt en zegt:
'Ik heb twee balletjes.'
Mijn wenkbrauwen gaan omhoog en even weet ik niet wat zeggen. Dat lijkt hem niet te storen want hij gaat ernstig verder.
'Dat is omdat ik dan twee kindjes kan krijgen als ik later een vrouw heb.'
Het woord 'vrouw' klinkt wat raar uit zijn mond. Ik voel de noodzaak om een bijdrage aan dit gesprek te leveren maar kom niet verder dan 'Is het waar?'
Hij knikt van ja en vertelt me dan: 'Ik heb daar ook in gezeten.'
'En kan je je dat nog herinneren?', kan ik amper uitbrengen. Hij kijkt me onbegrijpelijk aan en ik herformuleer: 'Weet je dat nog dat je erin hebt gezeten?'
'Ja, en jij hebt er ook in gezeten.' beweert hij terwijl hij toiletpapier afrolt.
Als hij van de pot wipt en aanstalten maakt om te vertrekken kan ik pas weer vrij adem halen. Nadat ik hem op de wastafel heb moeten helpen om zijn handjes te wassen.

Uit balans

'Ik heb slecht nieuws. T. is erg ziek.'
Ik sta in het leslokaal met een negatief in mijn hand, de telefoon tegen mijn oor en ik kijk naar buiten over de speelplaats. Ik ben met stomheid geslagen. Verwoed zoek ik naar de juiste reactie en voel een lichte golf van paniek opkomen omdat ik die niet schijn te vinden. Maar ik heb wel iets gezegd want het gesprek gaat verder.
We wisselen indrukken uit over ons laatste samenzijn drie weken geleden. Toen had ze al last van haar maag maar niemand, ook zij niet, had verder gedacht dan een slechte vertering. Ondertussen is het verdict gevallen; leverkanker. Ik ben een leek in de wereld van levensbedreigende ziektes, ik ken de kansberekening van de kankers niet. Te laat realiseer ik me dat I. me over de telefoon enkel zo veel informatie kan geven omdat ze het een aantal jaren geleden van heel dichtbij heeft moeten meemaken. En dat is toen niet goed afgelopen.
Ik leg neer met de belofte dat ik twee andere van onze vrienden zal bellen. Verdwaasd loop ik rond voor ik mijn negatief neerleg, de lege donkere kamer in vlucht, half dubbel sla en heel hard begin te huilen.

Ik had beloofd te koken die avond maar ik kom er niet toe en we gaan uit eten op de hoek. Ik ben uit mijn lood geslagen, voel me alle kanten op gaan en kan het middelpunt van het evenwicht maar niet vinden. Wat moet ik hiervan vinden, hoeveel of weinig moet ik hiervan voelen, hoe erg is dit, hoe ver of dicht staat dit bij mij, hoe boos mag ik hierom zijn, hoeveel moet ik aan mijn eigen moeder denken die dezelfde leeftijd heeft. Ik eet steak, ik drink rode wijn en ik strooi zout op mijn frietjes terwijl ik vragen blijf afvuren.

Woorden en Architectuur (6)

Voor het eerst krijgt het woord manifest een reële connotatie voor me. Volgens wikipedia is het een beknopte, meestal puntsgewijze, weergave van de stand- en/of uitgangspunten van een mens of een groep. In mijn notaboekje heb ik 'iets uitvergroten om het te kunnen uitleggen' genoteerd. Als voorbeelden worden het Rietveld Schröderhuis en Le Corbusier's Villa Savoye gegeven. Over het eerste worden er wat kritische vragen gesteld betreft de beweegbare wanden, er is wat ongeloof over de praktische toepasbaarheid ervan. Over de tweede las ik in Alain de Botton's De architectuur van het geluk al dat er na voltooiing snel flink wat technische problemen optraden. Vanuit een geschiedkundig oogpunt zijn dit echter details die geen afbreuk doen aan de kracht van het ontwerp. Ik hoor de docent iets herhalen waarop de bevriende architect die me Shulman leerde kennen, me reeds wees en ik schreef het dan ook in drukletters neer. Het is heel erg belangrijk alles te kaderen in zijn tijd. Beelden, foto's, gebouwen die wij al lang kennen, waar wij haast mee opgroeiden en waarvan we de belangrijkheid niet altijd meer onderkennen, waren er ooit voor het eerst in een leefwereld overheerst door klassiek bouwen. De impact van het moderne denken is dan ook niet te onderschatten.
10 lessen zijn wat weinig om een eeuw architectuur te overlopen. Niettemin vind ik het soms jammer dat het zo snel moet gaan. Bij de minste verslapping van mijn oplettendheid riskeer ik iets nieuws, iets mij totaal onbekends, te missen doordat het niet meer aandacht krijgt dan een terloopse voetnoot. De Weissenhofsiedlung, dat heb ik gelukkig wel kunnen noteren.

Leuk maar geen idee

in·tu·ï·tie : de directe perceptie van waarheid, feiten e.d., onafhankelijk van enig redeneerproces

Als het op mannen aankomt vertrouw ik mijn intuïtie voor geen meter. Schreef ik een kroniek van mijn liefdesleven tot nu toe, het werd een aaneenschakeling van vertwijfeling, verraad, kleine en korte momenten van extase en een waar slachtveld van verstandige en onzinnige gefaalde experimenten. Getormenteerde mannen, vertwijfelde homo's, onvolwassen genieën, allen liep ik wel een keer blind in de armen. Maakte ik een overzicht van mijn argumenten waarom ik nu een man leuk vind, ik zou, door het overmatig denken en piekeren over mijn toekomst, het onderscheid niet meer kunnen maken tussen ware en 'alternatieve' motieven.
Dus.
Als iemand me vraagt hoe het was, zaterdag, dan beperk ik me tot een droge 'leuk' en haalt iemand het in zijn hoofd verder te polsen naar een eventueel vervolg dan krijgen ze niets meer dan een 'geen idee'. Om de eenvoudige reden dat ik van niets meer dan dat zeker durf zijn.