Raakplek

'Dat is MIJN boek'. We stonden voor de etalage van de betere boekhandel in de Sint-Jacobsstraat en ik klopte M. prompt een blauwe plek op zijn arm. 'Mijn boek,' herhaalde ik. 'Ik zag hem voor de eerste keer in de bookshop van het MOMA en ik moest er haast van huilen, zo onder de indruk was ik.' Te duur voor een impulsief cadeautje wees ik het voorstel om hem voor me te kopen af. 'Na de kerst, als we alle uitgaven hebben gehad, dan koop ik hem zelf.'
Ik hield van de rust en de geborgenheid van de winkel. De enige vrouw die het waagde te telefoneren stond bij het rek van religieuze werken en ffluisterde zachtjes in haar toestel. Later die dag zou ik hetzelfde boek in de Fnac zien liggen voor 4 euro minder maar koppig als ik ben besloot ik mijn exemplaar daar niet te halen.
Ik vertelde tijdens onze strooptocht naar cadeautjes aan M. over die eerste fotografieles waarin alle nieuwe leerlingen mochten vertellen waarom hij/zij zich aan lessen waagde. Over hoe ik in al mijn onschuld had uitgelegd dat na het zien van de tentoonstelling in het CIVA ik eindelijk wist wat mijn soort beelden waren, dat ik dat ook wilde doen. En over hoe ik met mijn ogen had geknipperd toen de leerkracht me nogal bruut op mijn plaats zette, dat ik niet moest denken ooit aan het niveau van dergelijke fotografen te kunnen raken.
Met de armen vol kerstaankopen wandelden we bij het naar huis gaan weer langs de etalage. En weer klopte ik M. een blauwe plek op zijn arm. 'Hij is weg! Mijn boek, hij is weg!' Op de plaats waar hij daarvoor nog lag te blinken zag ik één grote lege plek. 'De winkelman heeft hem verkocht, MIJN boek.' Ik was heus wat teleurgesteld, ook al wou ik hem die dag zelf niet mee naar huis nemen. Bij het om de hoek draaien troostte ik mezelf met een 'Ik kan hem nog altijd bestellen, niet?' wat M. geruststellend beaamde.