De wekker loop af, het is 6 uur op een maandagmorgen. Stilletjes in mijn hoofd vervloek ik de hele sociale gemeenschap te pletter en kruip vanonder het warme dekbed.
In de badkamer volgt een kattewasje waarna ik in één lijn door de woonkamer loop, mijn spullen bijeen graai om in de keuken een klaargemaakt ontbijt mét fruitsap en verse koffie in mijn handen geduwd te krijgen. In de auto gaat het knetterende vloeken verder, berekoud is het. Aan de vesten kom ik de eerste levende zielen tegen, man met hond waarvan niet duidelijk is wie wie leidt.
Op de snelweg is het natuurlijk heel rustig. Enkel het vrachtverkeer draait al op volle toeren. Ik zoef zonder problemen door de hele westelijk provincie terwijl ik op radio 1 hoor dat er welgeteld 7 kilometer file staat, over heel België. In Gent neem ik de wisselaar wanneer een vakbondsvrouw haar reactie op de twitter van de burgemeester van die stad verdedigt. Het was haar ontgaan dat Gent afgelopen weekend door bijna een half miljoen mensen overspoeld werd.
Bij het bord van Lokeren open ik mijn nieuwe thermosbeker. Uit ervaring weet ik dat ik Sint-Niklaas ik meestal een dip krijg. In het verleden heb ik die al proberen tegen te gaan met: cola te drinken,slecht idee in combinatie met het half litertje sinaasappelsap dat altijd in mijn ontbijtpakketje zit; een extra boterhammetje, geen effect; een snickers, instant open ogen maar een nog ergere suikerdip na een tiental minuten. Vandaag is de koffie aan de beurt, vieze lauwe koffie want de nieuw aangekochte beker voldoet niet aan de verwachtingen, hij isoleert voor geen meter. De bittere smaak blijft wel hangen en dat helpt een beetje.
Pas in Temse merk ik iets van de aangekondigde allesplatleggende staking, aan sommige kruispunten staan mensen pamfletjes uit te delen, maar echte verkeershinder veroorzaken ze niet.
In Walem, ik moet omrijden om wille van wegenwerken, sta ik stil in een file. Een brave burger vond het niet nodig om voor de vrachtwagen die voor zijn deur een zielig hoopje grond afkieperde, parkeerplaats te reserveren en dat houdt dan ook het verkeer een flink kwartier op. Tot groot ongenoegen van de bestuurders op de weg en groot jolijt van de vrouw des huizes die met twee kinderen aan haar rokken en ééntje op haar arm staat toe te kijken.
Geen opmerkingen:
Een reactie plaatsen