BEWEGENDE BOUWKUNDE

Life in Slow Motion (53)

2012-01-30T10:50:00.005+01:00

De wekker loop af, het is 6 uur op een maandagmorgen. Stilletjes in mijn hoofd vervloek ik de hele sociale gemeenschap te pletter en kruip vanonder het warme dekbed.
In de badkamer volgt een kattewasje waarna ik in één lijn door de woonkamer loop, mijn spullen bijeen graai om in de keuken een klaargemaakt ontbijt mét fruitsap en verse koffie in mijn handen geduwd te krijgen. In de auto gaat het knetterende vloeken verder, berekoud is het. Aan de vesten kom ik de eerste levende zielen tegen, man met hond waarvan niet duidelijk is wie wie leidt.
Op de snelweg is het natuurlijk heel rustig. Enkel het vrachtverkeer draait al op volle toeren. Ik zoef zonder problemen door de hele westelijk provincie terwijl ik op radio 1 hoor dat er welgeteld 7 kilometer file staat, over heel België. In Gent neem ik de wisselaar wanneer een vakbondsvrouw haar reactie op de twitter van de burgemeester van die stad verdedigt. Het was haar ontgaan dat Gent afgelopen weekend door bijna een half miljoen mensen overspoeld werd.
Bij het bord van Lokeren open ik mijn nieuwe thermosbeker. Uit ervaring weet ik dat ik Sint-Niklaas ik meestal een dip krijg. In het verleden heb ik die al proberen tegen te gaan met: cola te drinken,slecht idee in combinatie met het half litertje sinaasappelsap dat altijd in mijn ontbijtpakketje zit; een extra boterhammetje, geen effect; een snickers, instant open ogen maar een nog ergere suikerdip na een tiental minuten. Vandaag is de koffie aan de beurt, vieze lauwe koffie want de nieuw aangekochte beker voldoet niet aan de verwachtingen, hij isoleert voor geen meter. De bittere smaak blijft wel hangen en dat helpt een beetje.
Pas in Temse merk ik iets van de aangekondigde allesplatleggende staking, aan sommige kruispunten staan mensen pamfletjes uit te delen, maar echte verkeershinder veroorzaken ze niet.
In Walem, ik moet omrijden om wille van wegenwerken, sta ik stil in een file. Een brave burger vond het niet nodig om voor de vrachtwagen die voor zijn deur een zielig hoopje grond afkieperde, parkeerplaats te reserveren en dat houdt dan ook het verkeer een flink kwartier op. Tot groot ongenoegen van de bestuurders op de weg en groot jolijt van de vrouw des huizes die met twee kinderen aan haar rokken en ééntje op haar arm staat toe te kijken.

Verplicht

2012-01-22T20:25:00.001+01:00

David Gray

"Galileo" - Indigo Girls

2012-01-19T09:37:00.000+01:00

How long till my soul gets it right?
Can any human being ever reach that kind of light?

Ochtendstond

2012-01-15T10:05:00.005+01:00

Ik parkeer mijn auto naast een omgebouwde bestelbus die omstaanders geruststelt. 'ROOK = NIET GEVAARLIJK'. Een houtkacheltje dat er in huist heeft blijkbaar al voor wat opschudding gezorgd in het verleden.
Van het eerste stukje verharde wandelpad maak ik gebruik om mijn toestel boven te halen, rond mijn hand te binden en de instellingen aan te passen. Om dan te moeten merken dat het geheugenkaartje nog ergens in een pc zit en ik me dus moet behelpen met het eerste kaartje dat ik ooit kocht. 256 MB. In het RAW-formaat kunnen er 44 foto's op. Vanuit een analoog verleden heb ik niet de gewoonte om tegelijkertijd te fotograferen, te evalueren en te verwijderen maar het kan nu niet anders.
Het is half negen 's morgens en het beloofde open koude weer wordt duidelijk niet afgeleverd. Maar ik ben hier nu, na een genadeloze uit-mijn-bed-zetting, en ik maak er, samen met toch een aantal lopers die het parcours rond het Fort een paar keer zullen afleggen tijdens mijn wandeling, het beste van. Even later denk ik een Moonrise-effect vast te leggen en ik keer tevreden op mijn terugweg. Daarbij passeer ik twee ijverig dames die, in zwarte loopbroek en pastelkleurige fleece, hun opwarmingsoefenen combineren met bijpraten. Eerst maken de knieën circelvormige bewegingen, de groene dame is daar duidelijk wat strammer in, en daarna de heupen, wat haar weer wel beter afgaat. Ik glimlach maar krijg geen reactie. Even later hoor ik een loper achter me. Hij vertraagt en wandelt naast me mee op. Hij knipoogt. Ik glimlach, zoen hem vol op de mond en duw hem, met mijn hand op zijn rug, verder op zijn looppad.

Waarom? Daarom!

2011-12-28T09:33:00.004+01:00

Het heeft iets masochistisch, een boek kopen met als titel 'Why Buildings Fall Down'. Te meer daar ik een kinderlijk ontkennings- en negatiegedrag vertoon wat betreft falende bouwwerken. Als stabiliteitsingenieur spendeer je al je professionele tijd aan het vermijden ervan en als het dan toch een keertje in het nieuws komt krijg ik een vaag misselijk gevoel in mijn maag. Je wil dat niet voorhebben in je carrière.
Maar ik was op reis en had nagelaten literatuur in mijn vakantiebagage te steken, wat natuurlijk bijzonder onverstandig is. In de museumshop had ik de voorloper van mijn aankoop' Why Buildings Stand Up' met enige pretentie achteloos opzij geschoven, dat wist ik allemaal al. De titel waarin de bouwkunde echter neerviel deed me denken aan mijn blogtitel en mijn nieuwsgierigheid was geprikkeld. De prentjes haalden me direct over tot aankoop. Niks Computer-aided Design want allemaal met de hand getekend en verduidelijkt in een strak handschrift. Dat alle faalmechanismen helder en zonder hoogdravende taal werden uitgelegd, mijn Engels is in technische termen nu ook weer niet zo sterk, hielp ook wel bij het omdopen ervan tot mijn NY-boek.
Het was pas 's avonds, na een drukke dag in de 5th Avenue museumbuurt, dat ik hoofdstuk 2 ontdekte. 'Miracle on Thirty-fourth Street' vertelt over hoe een Amerikaanse militair in de mist zijn vliegtuigje per ongeluk in de Empire State Building boort. Er kwam springen op het bed en flink wat gegil aan te pas toen ik het mijn reisgenote vertelde maar meer dan een 'daar is al over gezongen' kreeg ik echter niet als reactie en ik dook weer in mijn nerdiewereld van kinderlijk enthousiasme over mijn geweldige aankoop.

Ondertussen kan ik u dit nog meegeven :

It must not be tought that the size of a failing structure is in any way related to the damage it may do. The following story (...) is a good demonstration that pure luck is an important component in human affairs, even when they involve technology.

Raakplek

2011-12-12T13:00:00.007+01:00

'Dat is MIJN boek'. We stonden voor de etalage van de betere boekhandel in de Sint-Jacobsstraat en ik klopte M. prompt een blauwe plek op zijn arm. 'Mijn boek,' herhaalde ik. 'Ik zag hem voor de eerste keer in de bookshop van het MOMA en ik moest er haast van huilen, zo onder de indruk was ik.' Te duur voor een impulsief cadeautje wees ik het voorstel om hem voor me te kopen af. 'Na de kerst, als we alle uitgaven hebben gehad, dan koop ik hem zelf.'
Ik hield van de rust en de geborgenheid van de winkel. De enige vrouw die het waagde te telefoneren stond bij het rek van religieuze werken en ffluisterde zachtjes in haar toestel. Later die dag zou ik hetzelfde boek in de Fnac zien liggen voor 4 euro minder maar koppig als ik ben besloot ik mijn exemplaar daar niet te halen.
Ik vertelde tijdens onze strooptocht naar cadeautjes aan M. over die eerste fotografieles waarin alle nieuwe leerlingen mochten vertellen waarom hij/zij zich aan lessen waagde. Over hoe ik in al mijn onschuld had uitgelegd dat na het zien van de tentoonstelling in het CIVA ik eindelijk wist wat mijn soort beelden waren, dat ik dat ook wilde doen. En over hoe ik met mijn ogen had geknipperd toen de leerkracht me nogal bruut op mijn plaats zette, dat ik niet moest denken ooit aan het niveau van dergelijke fotografen te kunnen raken.
Met de armen vol kerstaankopen wandelden we bij het naar huis gaan weer langs de etalage. En weer klopte ik M. een blauwe plek op zijn arm. 'Hij is weg! Mijn boek, hij is weg!' Op de plaats waar hij daarvoor nog lag te blinken zag ik één grote lege plek. 'De winkelman heeft hem verkocht, MIJN boek.' Ik was heus wat teleurgesteld, ook al wou ik hem die dag zelf niet mee naar huis nemen. Bij het om de hoek draaien troostte ik mezelf met een 'Ik kan hem nog altijd bestellen, niet?' wat M. geruststellend beaamde.

Oranje is vanaf nu mijn lievelingskleur.

2011-12-04T16:15:00.004+01:00

Het gebouw ligt langs de invalsweg die ik sinds kort bijna tweewekelijks passeer. Het 100 kilometertraject heb ik ondertussen al opgesplitst in stukjes en nu rij ik van Kennedytunnel naar Zelzatetunnel (90 per uur!) naar verbrandingsoven naar afrit Brugge. Aan een lagere snelheid passeer ik Donk, Sijsele om dan eindelijk de Kruispoort te bereiken.
En het is net voor mijn eindbestemming dat het bankkantoor een nieuwbouw heeft opgetrokken, aan de linkerkant. Strak, recht, met een dunne lange gevelbaksteen die zelfs in het klassieke verband een fijn effect geeft. Aan de linkerkant volgt het een beetje geforceerd de bouwlijn van de buren maar omdat de volledige gevel zo lang is kan je, door een eenvoudige draaiing van het hoofd, dat onevenwicht uit je gezichtsveld sluiten. Zelfs het logo met de oranje leeuw komt mooi uit op het geheel. Dat viel me als eerste op, een reclamevoorwerp dat voor een keertje geen afbreuk deed aan de architectuur.
De oen die echter beslist heeft dat er een felle, goedkope, oranje lichtkrant met de laatste aanbiedingen in het raam moest komen? Wel , die verdient de spreekwoordelijke brandstapel der architectuurbarbaren!

All On A Misty Morning

2011-11-16T10:06:00.001+01:00

Maybe, Probably, Absolutely

2011-11-03T08:41:00.001+01:00

I'm walking through the streets of my town
when I look up there's a girl

she has got a black dress on
and she covers her face from the sun

Herfst...

2011-10-18T09:44:00.001+02:00

Real as Real (2)

2011-10-13T09:42:00.002+02:00

You built this house
Built it stone by stone
Hammer in your hand
You built this home
This house is strong
You raised it with your love
A shelter from the winds
From the cold and dark

Nobody has to cry
To make it seem real
Nobody has to hide
The way that they feel
If you'll stay right here
Tomorrow you'll be fine
I will be here for you
Standing by your side
So come home
Come home

You built those walls
To hide your fears inside
We were younger then
It's safe now to come outside
We built this home
On this little piece of land
The sky above is dark
No rain comes in

Nobody has to cry
To make it seem real
Nobody has to hide
The way that they feel
If you'll stay right here
Tomorrow you'll be fine
I will be here for you
Standing by your side
So come home
Come home

As the storm grows stronger deeper and wide
My face a winding river with no riverside
As the years grow longer I will be here by your side
Ashes to dust and storm by storm
Forever I will always be your love

Nobody has to cry
To make it seem real
Nobody has to hide
The way that they feel
If you'll stay right here
Tomorrow you'll be fine
I will be here for you
Standing by your side
So come home
Come home

Real as Real

2011-10-05T19:22:00.002+02:00

The only thing I'll ever ask of you You've got to promise not to stop when I say when

2011-09-26T10:41:00.001+02:00

Woord (1)

2011-09-18T11:11:00.000+02:00

mismeesteren (ww. mismeesterde, heeft mismeesterd)

foutief behandelen met alle gevolgen vandien

Een familierealisatie van afgelopen lente...

2011-09-10T13:21:00.002+02:00

Tumbleweed (3)

2011-09-09T18:13:00.005+02:00

Mijn hoofd staat op barsten. Samen met het aanhoudende slechte weer en de te grote drukte op het werk maakt dat me behoorlijk chagrijnig. Je zou denken dat de jaarlijkse verkoudheid op zijn minst toch je timing zou respecteren.
Vanaf het moment dat ik om 19h de deur uit stap vraag ik me af of ik toch niet forfait zal geven maar op het laatste moment afzeggen is niet netjes en uiteindelijk voel ik me dan wel ellendig, echt ziek ben ik niet. Onderweg word ik door een vaste flitspaal die ik al lang weet staan, gefotografeerd. Het chagrijn wordt er niet beter op. Wanneer ik in de stad parkeerplaats zoek maak ik me al op voorhand boos op mezelf voor het nemen van de auto in plaats van de tram. Blijkbaar zit het me toch een beetje mee en vind ik een plaatsje niet eens zo ver van waar ik moet zijn. Ik ben zelfs een half uurtje te vroeg. Op zoek naar een café tussen de restaurants merk ik dat de deur van de Caroluskerk niet alleen open staat maar dat er zelfs een mis aan de gang is. Op zoek naar wat warmte zet ik me op een stoel van de laatste rij en probeer me te herinneren wat ik in Religie voor atheïsten las maar ik ben te moe en luister met gesloten ogen naar de preek die onder andere gaat over het nederig dragen van je miserie.
Op weg naar de boekhandel loop ik nog even voorbij mijn favoriete juwelier. Favoriet in die zin dat ik er ooit van mijn leven eens iets voor mezelf wil kopen. In de etalage merk ik dat de prijzen weer de hoogte in gegaan zijn maar ook dat er een 'betaalbare' zilvercollectie bijgekomen is. Mijn oog valt op een schitterend exemplaar maar de prijs doet mijn mening van leuk naar leuk-maar-onbereikbaar verschuiven. Ondanks dat ik vijf minuten te vroeg ben, arriveer ik als op één na laatste. Ik moet twee keer kijken voor ik mijn ogen geloof want de dame schuin voor me draagt de ring die ik net nog in het winkelraam stond te bewonderen.
Ik hoop dat ik de boekbespreking volhoud want de banaan die ik als dessert at is me niet echt goed bevallen. En half uur later merk ik dat mijn hoofd vol watten me tegenwerkt. Ik heb een uitgesproken andere mening over de beweegredenen van de hoofdpersonages maar iets weerhoudt me het op tafel te gooien. Niet alleen krijg ik het niet verwoord, mijn eerste poging brengt me niet verder dan de loze woorden 'traag' en 'saai', ook ben ik bang dat ik te veel van mijn eigen demonen zou prijsgeven.
Op de terugweg probeer ik de vriendin die ik naar huis voer uit te leggen waarom ik een blog bijhoud. De te veel woorden en te veel omwegen die ik gebruik om het haar duidelijk te maken komen eigenlijk gewoon neer op de eenvoudige verklaring dat schrijven pure therapie voor me is. Ik leer mijn gedachten effectief te formuleren en ik kan er dingen kwijt zonder me te moeten verantwoorden of in vraag gesteld te worden. De occasionele comment die je krijgt geeft je de illusie dat er misschien iemand luistert, meer motivatie heb je niet nodig om door te gaan.
Het is na elven wanneer ik thuis kom. Ik twijfel even of ik eerst nog een warm bad neem maar kruip dan toch maar tussen de lakens die verdacht koud aanvoelen. Koorts kan er ook nog wel bij.

Groen

2011-09-06T18:48:00.003+02:00

MINI-dialoog

2011-09-04T20:06:00.000+02:00

(S = nichtje, V = neefje, A = ik)

S : Tantanneke, het is vandaag mijn laatste dag als 9 jaar.
A : Klopt
S : Morgen word ik 10.
A : Oh, help, dan krijgen we een tiener in de familie!
S : Ja, en dan zit ik op tram één.
A : Euh... Ja, als je het zo bekijkt...
V : En dan ben jij nu een neger!
S : En jij wordt een zever!
A : Hélà, lief zijn voor mekaar!

Open oproep !

2011-08-30T11:04:00.003+02:00

Tips, trics, suggesties, waarschuwingen, adviezen, raadgevingen met betrekking tot een tripje naar New York, USA gezocht!

Aanrijding in het Park

2011-08-15T14:08:00.004+02:00

Mijn eerste aanrijding is een feit. Zoals dat vaak gaat met zulke dingen verliep die niet zoals ik verwacht zou hebben. Ik was namelijk niet de aangeredene maar wel de aanrijder.
Behoorlijk met mezelf ingenomen (ik was er in geslaagd een humeur waar ik 's middag nog op had kunnen schieten -een combinatie van het belachelijk slechte weer, alle vrienden-zonder-zondagse-verplichtingen die in warmere oorden zaten en een barstende javelhoofdpijn- om te vormen naar een lichtjes euforische stemming door de pareltjes die ik tijdens een stuk van de Architectuurroute had ontdekt) reed ik met een kruissnelheid op het fietspad van de Beukenlaan. Jazz Middelheim stond op starten want het publiek stroomde, op het brede voetpad naast me, in grote getallen toe. In grote uitzondering op de rest van de massa wandelden twee jongemannen, druk discusierend, op het fietspad. Op gepaste afstand deed ik mijn bel rinkelen. Geen reactie. Een tweede keer, ook geen reactie. Een derde keer, aanhoudend nu, deed de linkse persoon snel en netjes op het voetpad wippen. Zijn metgezel draaide zich echter om, schrok enorm en vond er niets beter op dan van het éne been op het andere te springen. Op deze manier niet kunnen inschatten waar hij naartoe wilde, hield ik het stuur dan maar recht, kon een afkeurende 'Tja!' niet inhouden en kneep mijn beide remmen hard toe tot ik stil stond. Snel genoeg om de jongeman niet omver te rijden, niet op tijd om enig fysisch contact te vermijden. 'Excusez-moi' klonk het verschrikt. Achter me hoorde ik iemand bewonderend zeggen 'Die heeft goede remmen.' waardoor ik mijn hoofd naar die persoon draaide. Toen ik terug keek stond mijn slachtoffer al terug naast zijn vriend en liep verder. Net voor ik terug op de pedalen ging staan hoorde ik die vragen of het ging. De onfortuinlijke man keek nog even om en ik riep hem een 'Sorry, hoor' toe voor ik mijn tocht verder zette. Later vroeg ik me af of ik toch niet wat beter had moeten informeren naar enige schade.
Dus, beste Jazz Middelheimbezoeker, moest u hier langskomen, wat weinig waarschijnlijk is gezien uw Franse reactie, ook al heb ik nu een blauwe plek op mijn rechterborst van uw afwerende hand, moest mijn fietslamp u geraakt hebben in uw edele delen, dan spijt mij dat ten zeerste.

3 3³

2011-08-08T18:20:00.003+02:00

Zoals vaak word ik wakker met de kat bovenop de lakens op mijn rug, zijn manier om te laten merken dat het tijd wordt om op te staan. Ik merk dat het buiten mooi, open en zonnig weer is, typisch voor deze tijd van het jaar, uitzonderlijk voor deze zomer, en besluit om er creatief gebruik van te maken.
Ik schuif in mijn favoriete zomerbroek en een T-shirt, prop twee volkoren koeken in mijn mond en nog voor half negen trek ik, met mijn fototas in de hand, de voordeur achter me toe.
Niet veel later sta ik op de middenberm van de Prins Boudewijnlaan tegenover het Elsdonck-gebouw van Stynen. Met mijn hoofd in de zon, mijn blote armen vol kippenvel en met mijn voeten in teenslippers in het dauwnatte gras. Ik wil dit monument opnemen in mijn fotoreeks Architectuur/Natuur dat ik als eindwerk voor de Academie probeer samen te stellen. Ik mag er net te veel over nadenken want met mijn uitgebreide fantasie ben ik een krak in het voorstellen van wat ik wil zonder er in te slagen het zo op papier te krijgen.
De wolken schuiven voor de zon en doen het broodnodige contrast in het licht verdwijnen. Na een 20-tal analoge beelden vertrek ik terug en maak een omweg langs het tankstation voor een krant.
Thuisgekomen zet ik het cd’tje op dat ik gisteren kreeg. Tijdens de 12 popnummertjes die allen ‘Happy Birthday’ ergens in hun tekst hebben zitten, bak ik 11 citroencakejes, 6 banaanchocoladecakejes en 1 grote chocoladetaart. Tijdens het laatste baksel in de oven lees ik buiten op het terras mijn krant. Nadat ik even naar de keuken loop merk ik bij terugkomst dat mijn tas, nog half gevuld met thee, omviel door de wind en over één vierde van de krant uitgelopen is. Voor tijdens en na mijn slaatje als middagmaal, met rijkelijk veel geitenkaas dus alles behalve low fat, schakel ik dan maar over naar mijn kraakvers exemplaar van ‘Religie voor Atheïsten’. Het belooft een fijne leesweek te worden.
Na een kort middagdutje uit de zon maak ik witte icing voor de cakejes, versier hen met pastelkleurig strooisel en bekleed ik de bewaardoos eerst met een roze met witte stippen servetje. Nu heb ik gegarandeerd mijn collega’s , allen mannen, op de kast met deze overdaad aan zoet.
Bij het aperitief leest mijn nichtje van 9 haar zelfgeschreven gedichtje voor. Ze vertelt me tot drie keer toe hoeveel ze van me houdt en ik ben aangedaan. Boven de lasagne barst algehele hilariteit uit wanneer mijn vader zijn verontwaardiging uit over het feit dat ik de rijstijl van mijn moeder hoger inschat dan de zijne waarop mijn schoonzus prompt beweert dat ook zij beter chauffeert dan mijn broer. Het dessert is er ééntje de familienaam waardig; chocoladetaart én een bolletje ijs én advocaat én aardbeien waarvan het eerste en het derde zelfgemaakt is.
Wanneer ik thuis kom merk ik dat de bakgeur nog in de woonkamer hangt.

39 worden, zo erg is dat nog niet.

het regende...

2011-08-03T21:34:00.003+02:00

'Het is de schuld van de Russen!' Mijn vader is nu wel wat gewoon van zijn lichtjes geschifte dochter maar waarom ik de Russen verantwoordelijk acht voor het breken van mijn stuur is hem niet onmiddellijk duidelijk. Ik vertel hem hoe ik aan het rode licht stopte, een groepje toeristen sukkelend met een stratenplan probeerde te helpen -eerst in het Nederlands, daarna in het Engels- hen op de juiste weg zette, terug wachtte voor het licht dat ondertussen weer op rood was gesprongen om dan bij het vertrekken te moeten merken dat fietsstuur en voorwiel niet meer dezelfde kant op gingen.
Ik hoor mijn vader denken: 'Hoe slaagt ze er nu toch weer in om een stuur te doen afbreken van de verticale stang?'. Maar hij weet beter dan het me effectief te vragen, zich goed realiserend dat mijn uitgebreide verklaring, niet verstoken van enige dramatiek, geen steek zal houden.
We spreken af dat ik mijn gehavend voertuig ergens veilig zal achterlaten. Een paar dagen later, op een zaterdagavond, rijden we naar het Zuid om daar, onder het toeziend oog van hip en posh Antwerpen, aan de kant te parkeren en de fiets eenvoudigweg in te laden. Niemand die er zich vragen bij stelt. Toegegeven, een oud verroest vehikel met leuke maar niet dure fietstassen is niet echt aandachtwaardig in deze buurt.
Ondertussen kreeg ik al telefoon. Een nieuw oud stuur werd gemonteerd, de remmen geolied, de ketting gesmeerd en bij de volgende doortocht van E wordt hij afgeleverd.

Ik een papa's kindje? Neuh!!!

BB : Tweestrijd

2011-07-16T09:39:00.000+02:00

Een nieuwe woonomgeving en een nieuw vervoermiddel geven nieuwe invalshoeken in onze Vlaamse wooncultuur. (Dit gezegd zijnde vraag ik me af of de eigenaardigheden dan wel typisch Vlaams zijn. Misschien herken ik ze in pakweg Midden-Duitsland ook als ik daar zou rondrijden met mijn fiets.)
De chaos van alle denkbare stijlen die men in nieuwbouwwijken terug vindt manifesteert zich nu ook meer en meer in de oude buurten. Jonge mensen kopen klassieke woningen op en in hun drang er iets eigens aan toe te voegen komen er aanbouwen, bovenbouwen, achterbouwen van een moderne slag tegen aan of wordt het geheel in een moderne tint gepleisterd, geschilderd. En het is een tweestrijd in mijn hoofd want het heeft zich zelf recentelijk gebroken over leningen, kapitaal en vastgoed en is tot de drieste conclusie moeten komen dat op de balans van willen en krijgen de financiële gewichten zeer zwaar doorwegen. Niettemin blijf ik ijveren voor smaak. Laat die saaie voorgevel voor wat hij is –wat niet gemakkelijk is, af en toe kijk ik ook met enige spijt naar de mijne die in saaiheid en lelijkheid niet vaak zijn meerdere zal vinden- en maak er geen oude clown met slechte make-up van maar laat je gaan in het interieur. Wil je onderscheid maken dan is nog steeds het innerlijke dat telt, dat wat je enkel aan je dierbare laat zien.

Momenten van relativerende helderheid

2011-07-02T22:57:00.000+02:00

Zaterdagavond half elf en ik zit met thee op het terras. Voor me de binnenplaats tussen de tuinen van mijn buren waar vijf bomen massa’s vogelgeluiden herbergen maar niet voldoende zijn om het idee te geven dat ik op groen uitkijk. Achter mijn rug mijn appartement waarin ik vandaag doelloos van kamer naar kamer liep. De één al meer in nood van een grondige opruimbeurt dan de ander. Lamledigheid had me van enig nuttig huishoudelijk werk weerhouden Tot twee maal toe was ik vertrokken op fietstocht om op een paar honderd meter van thuis onverrichterzake terug te keren. De ene keer omdat ik een regenbui vermoedde die uiteindelijk niet doorbrak en de andere keer omdat het avondlicht toch al te ver heen was om mooie beelden te maken. Die paar van het maisveld bij ondergaande zon zouden me waarschijnlijk ook geen aansporing tot deelname aan een wedstrijd opleveren.
Slapen deed ik ook ergens in de namiddag. De weekmoeheid overvalt me wel vaker in het weekend en het dagje Planckendael, dat alle ingrediënten had om te falen -9 kinderen en 3 vriendinnen die wilden bijpraten- maar dat allebehalve deed, niet in het minst door een voorbeeldig neefje en nichtje, zat daar ook voor iets tussen.
Het heeft iets neerslachtig, de eenzaamheid van een zaterdagavond na een rotdag. Naast de tas thee staat een kommetje truffels dat in zijn geheel in strijd is met het vermageringsprogramma dat ik nu al zes weken volhoud en me al een verlies van een hele kledingmaat opleverde. Zelfs daar vind ik nu geen troost in. Bouw een leven voor jezelf zag ik deze morgen nog in een melige film. Het soort waarin cynische mannen net voor hun dood nog vrede en liefde vinden in hun korte bestaan. Een gevoel van onvermogen plakt aan mijn lijf. Na de onvermijdelijke huilbui, die zich in plaats noch tijd laat forceren, zal die verdwijnen onder de relativerende voornemens. Toch kan ik het niet laten om me af te vragen of dat dit gevoel de bui is dan wel de momenten van relativerende helderheid.

It's like riding a bike, you don't forget

2011-06-05T11:04:00.002+02:00

Je auto, je vrijheid. Er is geen haar op mijn hoofd, en ik heb er veel, dat er aan denkt mijn autootje af te geven maar toch heb ik recent iets gevonden dat me nog uitbundiger het gevoel van bewegingsruimte geeft. Mijn fiets.
Als kind bezochten we geen pretparken, geen georganiseerd entertainment. Wij fietsten. Nog maar een paar jaar geleden heeft mijn vader toegegeven dat hij meermaals me heeft bedot door te beweren dat we al over de helft waren als we ons doel nog niet eens bereikt hadden. Ook heb ik een vage herinnering aan mijn verontwaardiging over het onrecht dat voortkwam uit mijn korte beentjes die eens zo snel moesten draaien om mee te kunnen. Nog later zal mijn aanleg voor korte hevige inspanningen zich uiten in het opspurten van de Naamsestraat in Leuven. Samen met I reed ik elke woensdagavond de rest van onze kotgenoten los op weg naar de Sedes.
Ik verhuisde naar Antwerpen, had geen plaats voor een fiets en vergat het. Uitgezonderd die éne stuiptrekking van 250 kilometer op vier dagen naar Nederland.
Maar nu in E is hij er weer. En alles komt terug. De snelheid die je eigenhandig - eigenbenig- opwekt, het zoeven door de lucht, de vloeiende beweging over paden, het lossen van het stuur en het zadel als je een bult of put in de weg tegenkomt, alles is er weer. Maar ook een wereld van nieuwe ontdekkingen gaat open. Blijkbaar zijn we met velen, de fietsers die niet willen afstappen aan een stoplicht en op alles wat voorhanden is afsteunen in afwachting van het verderzetten van de tocht. Verkeersborden en palen allerhande vertonen allemaal op armhoogte een plaatselijke afslijting van kleur en/of verf. Ook weet ik ondertussen dat bij het boodschappen doen mijn fietstassen niet zo groot zijn als ik dacht. Tot groot jolijt van de buschauffeur die me voorbijreed net op het moment dat ik een vijfkilozak aardappelen verloor. Ook blijken hard opgepompte banden hét middel bij uitstek te zijn om de kasseiwegen rond het park te trotseren. Alleen zal ik best mijn licht wat bijeen plakken met tape wil ik geen onderdelen verliezen bij een volgende rondrit. En ook moet ik mijn lichaam nog duidelijk maken dat het tempo dat het zich van jaren geleden lijkt te herinneren niet kilometers aan een stuk aankan, nog niet.
Alleen hoop ik niet van die wielerkuiten te krijgen, dat lijkt me zo weinig damesachtig.

Geschokt

2011-05-30T21:42:00.003+02:00

Ik heb het als kind zo vaak gehoord dat ik het nog steeds gebruik als referentie. 'In '75 kwamen we terug naar België, één jaar voor die hete zomer van '76 toen de hei zo erg brandde.' Ergens in mijn studententijd is er nog een keertje een bosbrand geweest. Ik kan me het juiste jaar niet meer herinneren, wat duidt op de beperktheid ervan.

Maar nu de burgemeester, die destijds mijn broer zijn eerste vriendinnetje afsnoepte, op de radio verteld heeft over het Meurisse-ven, de verzamelplaats voor de schaatsende jeugd in de winter, het Van Ganzenven, waar ik menig zondagnamiddag met de scout doorbracht en het Stappersven, het doel van de favoriete familiewandeling, hebben de kinderen van Kalmthout een nieuwe referentie. Die warme droge lente van 2011, toen de hei de ergste brand had ooit...

Een hand is soms gauw gevuld...

2011-05-24T19:34:00.003+02:00

Ik sta slecht gezind op. Te lang tv kijken gisterenavond breekt me op. Het trieste gevoel naar aanleiding van afgelopen zaterdag zindert nog steeds na en ik werk nors een kommetje cornflakes naar binnen.
De mij nog onbekende werf vind ik in de straat door de bouwkraan die er voor staat. Ik vermoed dat de protserige verkeerd geparkeerde Volvo XC90 van de, mij eveneens onbekende, architect is. Ik vind hem in gesprek met een Pidpa-man die net een veel te diepe geul gegraven heeft voor de rioleringsaansluiting. Groot, geblokt, met handen als koolscheppen en zonder noemenswaardig achterste. Maar, mét brede schouders, natuurlijk gebruinde huid en prachtige blauwe ogen. De bezorgheid van de bouwheer leidt ons naar de terrassen die te veel zouden doorbuigen. Ik spring zo hard ik kan -wie kan dàt professioneel doen zonder gezichtsverlies, ik vraag het u- zonder enig gevolg. De architect springt een keertje en ik voel de betonplaat onder me beven. Ondanks de vermanende blik van mijn arts die gisteren beweerde dat vermageren de beste remedie is om van mijn chronische voetpeesontsteking kwijt te raken, voel ik me ineens zo licht als een veertje en mijn oerdrang naar bescherming roert zich.
We hebben een interessante discussie over het energiebeleid en ik doe zijn ogen lachen als ik het over de trukkendoos heb die de Vlaamse wetgeving ons ter beschikking stelt.
Wanneer ik hem zijn telefoon teruggeef waarmee we de aannemer belden ter verduidelijking van een technische uitvoering merk ik een foto van een kindje op het scherm. Niettemin bonk ik -probeert u maar eens elegant te lopen met zware veiligheidsschoenen- vrolijk terug naar mijn auto en wissel naar hoge sandalen terwijl ik een vriendin aan de telefoon moed inspreek voor het lastig gesprek dat ze even later moet voeren.
Ik sjees in opperbest humeur met mijn autootje via omleidingen langs betonwegen naar de volgende werf van die dag, een miljoenenvilla van een BV waar de aannemer een grote aanleg voor bricoleren aan de dag legt, en geef, terwijl ik aan blauwe ogen denk, een extra draai aan de volumeknop wanneer de Kings of Leon hun monsterhit inzetten.

Met stomheid geslagen

2011-05-16T20:16:00.004+02:00

Ik vind haar geen sympathieke vrouw, Lieve Blancquaert. Wat het juist is dat me stoort, daar kan ik mijn vinger niet opleggen maar dat ze twee handen op één buik is met Annemie Struyf helpt ook niet. Die laatste slaagt er elke keer weer in om met haar geveinsde onschuld zogenaamde naïeve vragen te stellen die enkel getuigen van een beledigende domheid. Antipathie by proxy. Zo heb ik ook nooit één van Lieve haar programma's uitgekeken, ze willen niet aanslaan. Ze zit er te dicht op naar mijn gevoel.
Maar haar fotowerk, dat kon ik altijd al smaken. Tot ik afgelopen weekend op de slotdag haar overzichtstentoonstelling bezocht. Nooit zag ik een locatie zo perfect fotowerk versterken en fotowerk zo mooi een locatie doen uitkomen. De tijd van beelden aan witte nietszeggende muren is al lang voorbij, tentoonstellingsscenografie is een vak apart geworden. Voor deze tentoonstelling werd het bestaande decor van het oude gebouw van de Bank van de Arbeid niet weggewerkt maar subtiel doch bijzonder krachtig gebruikt ter ondersteuning van de beelden. De blauwe boerka's in een kamer waar diezelfde tint terug kwam in de oude Vlaamse cementtegelvloer, de beelden van het verlaten Minderbroederklooster in een benepen kleine maar hoge kamer, de meer dan levensgrote portretten van dames in een hal waar het licht gefilterd binnenviel, het deed me met verstomming staan. De zachtheid en geborgenheid die sommige beelden bevatten en andere weer kwetsbaar en pijnlijk ontbreken, ik vond het groots.
Het zal me leren te snel te oordelen. Al had ik het kunnen weten, hij lijkt me ook die de meest aangename man te zijn.

the things they say, the things they do

2011-05-09T11:01:00.001+02:00

In tijden van verlangen

2011-05-07T14:00:00.003+02:00

De beslissing is gevallen. Volgend jaar schrijf ik me niet opnieuw in voor het atelier Fotokunst. Het heeft heel wat voeten in de aarde gekost maar na veel discussiëren, redeneren, wanhopen en huilen werp ik uiteindelijk de spreekwoordelijke handdoek in de academische ring. De elk jaar hoger worden eisen van kwaliteit en inhoud zijn me boven het hoofd gegroeid. Komt het door de beperkte hoeveelheid oefening, iets wat inherent veel tijd vraagt? Heb ik die tijd niet omdat ik een professionele carrière heb te onderhouden of omdat mijn drive niet groot genoeg is? Is die drive niet groot genoeg door gebrek aan discipline of door te verspreide en versnipperde interesses? Ben ik naiëf in het hopen dat ik een hobby ooit zo goed zal beheersen als mijn technisch werk? Is mijn rationele kant zo overheersend dat elke poging tot creativiteit op minder dan gemiddeld strandt?
En dan heb je nog de drie-eenheid die in elke creatieve mens schuilt. Hij die gedreven wordt door het hogere goed van de schoonheid, door de honger naar bevestiging, status en rijkdom en of door de drang naar zelfontplooiing. Ik vermoed dat ik denk van het eerste soort te zijn, me gedraag als de tweede soort en het meest geholpen zou zijn met de laatste ingesteldheid.
Vanuit dat laatste idee zoek ik verder naar een uitlaatklep waarin ik mezelf kan terugvinden in tijden van beroering.

Rigoreus maar altijd uit het hart

2011-05-03T10:53:00.000+02:00

Het is niet voor het eerst dat men mij probeert te overhalen een uitspraak te doen over de sterkte van een constructie zonder dat ik het nog maar gezien heb, laat staan dat ik er concrete gegevens over heb. Maar deze klant, een vlotte Nederlander, is wel zeer vasthoudend. Via verschillende omwegen probeert hij telkens weer opnieuw. Als laatste vraagt hij me: Wat mijn intuïtie, met al die jaren ervaring, zegt. Wat mijn gevoel zegt. Ik hou het niet meer en vertel hem lachend dat wij niet doen aan ‘gevoel’.

Tumbleweed (2)

2011-05-01T20:52:00.002+02:00

Onkunde is toch een tekortkoming? Onbewust was in een conversatie die overtuiging me ontglipt. Pas toen die stelling sterk in vraag werd gesteld begreep ik dat niet iedereen onder die frustratie lijdt. Nog groter was mijn verbazing dat, na wat rondvragen bij vriendinnen, de meesten er daarenboven niet van uit gingen dat niet-excelleren niet gelijk stond met onkunde.
Ik ben een denkkader, een houvast armer en nu tuimel ik rond in het ongewisse.

Life in Slow Motion ( 52)

2011-04-20T12:10:00.000+02:00

Twee uur, twéé uur ben ik er mee bezig geweest. En denk je dat iémand zijn appreciatie laat merken? En wat een vuiligheid seg. En stinken, stínken! Als ik al niet geweten had dat het spul puur chemisch was dan weet ik het nu zeker. Ik wil er niet bij stilstaan hoeveel schade dat het eigenlijk wel niet aanbrengt. Of hoe lang het duurt voor het er terug normaal uitziet. Het was in iedere geval een hele toer om Bucus zijn nieuwsgierigheid te ontwijken. Curiosity had de kat dan wel niet gekilled, hij had er maar raar uitgezien was hij te dichtbij gekomen.
Het was niet voor het eerst dat ik me er aan waagde maar de vorige keer dateert toch van een jaar of 8 geleden. Ik herinnerde me dat het toen nogal drastisch was uitgedraaid dus was ik nu maar wat voorzichtiger geweest en had de inwerktijd tot op de 10 seconden gerespecteerd. Ondanks dat durfde ik niet echt te kijken naar het resultaat en had uiteindelijk gewacht tot ik ging slapen. Het effect vond ik subtiel, misschien net iets te subtiel maar ik hoopte dat het in het daglicht wel feller zou uitdraaien.
Maar hier zit ik dus nu, met jeukende handen (nog een indicatie van de toxiciteit van het spul) en blijkbaar vruchteloos wachtend tot íemand er iets van zal zeggen. Van mijn lichtkoperbruin haar.

17-jarige ridders in nood in bloot bovenlijf

2011-04-17T12:27:00.004+02:00

Hier zit ik dan. In de trappenhal op mijn achterste, met mijn rug tegen mijn voordeur en Bucus de kat naast me op de mat. Gelukkig is hij ondertussen wat gekalmeerd en kruipt alleen nog maar bij een onverwacht geluid met zijn kop in de holte van mijn rug.
Op het trouwfeest was ik dan wel als eerste vertrokken maar toch was het, door mijn slechte gewoonte nog wat tv te kijken na het thuiskomen, drie uur geworden voor ik in bed lag. Ondanks dat was ik toch, wakker geworden vanuit mijn werkritme, relatief vroeg aan een luie zondag begonnen. Tot ik merkte dat, op het terras genietend van de zon, mijn ogen dichtvielen boven mijn boek. Een middagdutje zou me goed doen en ik was terug onder het onopgemaakte dekbed gekropen. De deurbel haalde me uit mijn slaap. Om half vijf zou ik opgehaald worden en als een speer schoot ik uit bed, in mijn jeans en liet de voordeur tegenaanstaan. Zonder bril op mijn hoofd en op blote voeten deed ik de glazen benedendeur open voor mij onbekende mensen. Geïnteresseerde kopers voor het appartement onder me. Wanneer ik de benedendeur achter hen sluit hoor ik boven een luide klap en mijn kat die klagelijk begint te miauwen.
En zo zit hier nu, in jeans en mijn roze zondagst-shirt, voor mijn gesloten deur. Bij de mijn eigen onderbuur heb ik al vruchteloos geklopt en mijn lift had hier al lang moeten zijn, maar de telefoon die ik al twee keer hoorde rinkelen aan de andere kant zal daar voor iets tussen zitten. De buurvrouw rechts van me heeft me al gedepanneerd met een blikje cola, bij haar binnen wachten is geen optie want de kat is hopeloos in paniek bij elke beweging die ik maak.
Mijn laatste oplossing voor ik de sleutelmaker bel is vragen aan buurman rechts onder me of ik vanuit zijn tuin naar boven mag klimmen. Hij is een beetje een norse man dus ik raap mijn moed bij elkaar voor ik aanklop. Een jongeman, 'Ken' zal later blijken, doet open en aanhoort verbaast mijn verhaal tot de zoon des huizes komt aangelopen. 'Mevrouw heeft zich buitengesloten en wil via de tuin naar boven klimmen.' wordt er overgebriefd. Ze zijn het er over eens dat het te gevaarlijk is en als ik opper dat ik het toch wil proberen wordt er zelfs voorgesteld om het in mijn plaats te proberen. Na wat vriendelijk aandringen mag ik een poging wagen. Vlijtig wordt de schuifladder uitgehaald(met enige instructies want hoe dat schuiven werkt is niet duidelijk), de waslijn losgemaakt en een tafel opzij geschoven. Ken houdt de ladder die we tegen de tuinmuur zetten tegen. Ik klim naar boven, een stukje boven de muur in de lucht, tot ik de balustrade kan grijpen, gooi mijn been erover en waai naar beneden. De twee blijven, niet in staat te reageren, vol verbazing naar me kijken. Wanneer ik door de terrasdeur naar binnen spring gil ik even uit blijdschap wat ze ongetwijfeld ook gehoord hebben.
Wanneer ik met veel drama de voordeur open en 'Hey Honey', tegen de kat zeg loopt die aangeslagen terug naar binnen.

Bruce Springsteen & Melissa Etheridge

2011-04-15T16:54:00.002+02:00

Bijt even door tot de intro voorbij is, het is de moeite...

Tumbleweed

2011-04-13T15:05:00.004+02:00

Vannacht droomde ik van een maquette van een gebouwencomplex dat ik per uitzondering mee naar het bureau mocht nemen van de architect. Vooraan op de plank zat een laser die een rode scherpe lichtlijn op het geheel wierp, van links naar rechts beweegbaar.
Bij het bewonderen van de maquette samen met mijn leraar van het zesde leerjaar, meester Damiaan, deed hij per ongeluk een uitval die de maquette beschadigde. Bij navraag raadde men mij aan om het geheel dat nu uit biscuit en slagroom vervaardigd was te herstellen met nieuwe slagroom. Mijn vriend hielp me vruchteloos. Daarna zoende hij me waarbij hij me letterlijk naar de keel greep. Dat vond ik vreemd.
Ik besloot een taart van minstens 5 weken oud en bedekt met een dun laagje gele marsepein te proberen ruilen bij de bakker die de aannemer bleek te zijn waarmee een vriendin van me haar huis zette en wiens vader veel van de woningen van Braem heeft gezet. De taart vertoonde twee kleine groene stipjes schimmel.
Toen werd ik wakker op mijn buik en merkte dat de kat bovenop het deken op mijn onderrug lag.

Life in Slow Motion (51)

2011-04-06T12:28:00.004+02:00

Het is een venijnig, gemeen en listig groen beest, jaloezie. Ik heb het gevoel al herkend en erkend. Met vriendinnen heb ik het besproken, binnenstebuiten gekeerd en toelaatbaar bevonden. 'Normaal' is de eindconclusie waar we steeds zo krampachtig naar verlangen. Dat ik het oneerlijk vind omdat het aan mij is, dat ik al langer wacht en dat men niet zo maar kan voorbijsteken in de wachtrij van het leven, het liefhebben. 'Menselijk' is nog zo'n woord dat op een zucht van berusting wordt onthaald. In besloten kring beschimpen en belachelijk maken is allemaal toegelaten vanuit dat diepe enge gevoel van nijd. 'vergelijken' is ten alle tijden te vermijden. Dat zware gevoel van onmacht bij zien kiezen voor stroomversnellingen die je eigen traagheid nooit zouden overleven, trekt je onnodig naar beneden.
In het midden van de Messehalle gaat een onverklaarbaar gevoel van kwaadheid door me heen. De buitengewone en stijlvolle sportwagen de auto van de dag? Onaanvaardbaar! De berusting bij het vinden van de 170 S doet me besluiten. Hier moet een einde aan komen. De weg van toeschouwer is nog lang en in deze gemoedstoestand hou ik die nooit vol.

Ze heeft u gevonden voor ik u ooit zag.

2011-03-20T16:42:00.003+01:00

'Wij hebben een man voor jou gevonden.' Ik verslik me haast in één van die plastieken snoepjes dat ik in mijn mond stak terwijl ik, in afwachting van de film, de nog verlichte zaal rondkeek. Over het hoofd van haar broer kijk ik haar aan. 'Wablieft?' Het ontschiet me wat te luid. 'We hebben een man voor jou gevonden.', herhaalt ze terwijl ze haar Hoops&Yoyo-agenda uit haar handtas vist. Dezelfde groene stoffen patchworktas die ze me vorige weekend aftroggelde. 'Waar?' vraag ik, nog steeds ongeloof in mijn stem. 'Daarnet in de auto. We reden ernaast toen we naar hier reden. En dit is zijn nummerplaat.' Ze steekt haar boekje onder mijn neus. 'Hij was wel knap en lief ook. Hij was alleen een beetje oud maar mama zei dat jij...' Ze aarzelt terwijl ik mijn wenkbrauwen optrek. 'Dat tantanneke ook niet meer zo piepjong is.', helpt mijn schoonzus haar. 'En vind je de auto mooi?' Als ik verbaast kijk steekt ze de agenda weer onder mijn neus. 'Audi R8' heeft ze erbij geschreven. Ik steek haar een post-itje toe. 'Schrijf de nummerplaat daar maar op dan zal ik zien wat ik kan doen.' We moeten er allebei om giechelen. 'Het is een zwarte, de auto.'zegt ze nog snel voor Yogibear over het scherm huppelt.

Dus, rijdt u met een zwarte Audi R8 met de nummerplaat 822-ACH, mijn nichtje vindt u de ideale man voor mij.

;-)

Edegem Cadzand-bad (105 km; 1h18min)

2011-03-13T15:29:00.003+01:00

Wanneer ik de expressweg in Antwerpen, net na de Kennedy, oprij merk ik tot mijn teleurstelling dat het verkeer druk en traag zich voortbeweegt. Geen avonddrukte maar een speciaal konvooi houdt de stroom wagens tegen en eens dat obstakel gepasseert te hebben lanceer ik me op mijn eigen vaste kruissnelheid. Ik denk aan mijn kinderjaren toen we dit traject bij de verplichtte feestdagen aflegden en hoe ik de talrijke lichten zo lastig vond, te meer ik ongeacht het late kinderuur nooit sliep. Later zal ik, mét rijbewijs en zonder alcohol in het bloed, meermaals mijn voor de rest slapende familie naar huis rijden. Ondertussen is voor Gent het overgrote deel van de storende kruispunten opgelost en kan je snelheid halen en houden. Daarna volg ik een Peugeot 4007. Ik hou niet van Monovolumes/SUV's maar hij heeft de onlogische gewoonte niet voor alle kruisunten zich naar 90 te laten terugvallen wat me doet vermoeden dat hij de flitspalen weet staan. Ik verlies mijn gids aan Sint-Rita en vanaf dan rijden Blunt en ik alleen door de avonddonkerte. 'De Britse Clouseau' had iemand hem schamper genoemd en meer dan entertainment had ik dan ook niet verwacht op zijn concert een aantal dagen geleden. Erg warm en intiem had je het gebeuren in Vorst ook niet kunnen noemen, het publiek was daarvoor te jong, te vrouwelijk en te adorerend geweest maar ik had er van genoten. Een recensie erover schrijven lukte me niet direct en na het lezen van De Morgen had ik er ook geen moeite meer voor gedaan.
Niettemin blijft het hangen en dat verbaast me wat. Heeft het te maken met het onderhuidse gevoel van verlies dat ik al een aantal dagen met me meedraag dat ik zijn CD's blijf spelen in de wagen? Ik neem me voor dit weekend, tegenwind wandelend over het strand, uit te zoeken wat ik ga beslissen, of ik ga beslissen, of wachten tot het van zelf overgaat een optie is.
De afslag naar Sluis brengt me op mijn favoriete deel, een lege weg met enkel mijn koplampen als verlichting. Ik geef mijn autootje waar ik nog steeds zo blij mee ben een extra duw en mis daardoor de pijl naar Retranchement. Eens 'mijn kar gekeerd' en terug op de juiste route ben ik boos op mezelf want door dat dom manoeuvre hang ik nu achter een Duister mét aanhangwagen die duidelijk zijn weg zoekt en alleen op het laatste stukje krijg ik terug alle ruimte en vrijheid.
Wanneer ik aankom heb ik mijn weg weer zonder kaart, gps of andere voorbereiding gevonden en dat geeft me zoals altijd weer een kick. Binnenstrompelend met mijn chaotisch ingepakte bagage word ik luid verwelkomd en mijn neefje vanx zes protesteert zoals steeds wanneer ik een proestkus op zijn voorhoofd geef.

Life in Slow Motion (50)

2011-03-07T09:23:00.003+01:00

Ik aarzel even als ik het tankstation oprij. Na een jaar met mijn huidige auto moet ik nog altijd nadenken over de kant van mijn toevoerklep. Ik vertel P dat mijn Peugeots altijd een klep aan de rechterkant hadden terwijl bij deze wagen die links staat. Bij Japanse auto's is dat ook zo, vertelt hij me, waarop ik natuurlijk steiger over de vergelijking tussen mijn mini'tje en Japanse rommel. Japanners rijden links en jij hebt een Britse auto, is het nuchtere antwoord. Het is soms griezelig, hoe slim jij bent, zeg ik hem net voor ik mijn deur dichtsla om er rond te kunnen.
Na mijn bankkaartverrichting merk ik dat de afstand tussen de bewuste klep en de pompslang net iets te lang is. Ik denk, ik ga stoer doen, ik duw hem wel even vooruit en vraag P door de weer geopende deur om even de handrem te lossen. Wat hij prompt en zonder vragen doet. Een gil van mij en een goede reflex van hem zorgt ervoor dat we niet helemaal achterwaarts van het platform rollen. Dat ligt namelijk in een lichte doch zeer merkbare helling. Het is griezelig hoe dom ik soms kan zijn, mompel ik als ik de auto terug start om de twee meter naar voren te kunnen rijden. Zijn nuchtere ' inderdaad bezorgt hem een heel vuile blik.
Ik rij terug richting A12 en bij het passeren van een dure auto op een oprit zeggen we allebei op een neutrale toon, 'een Lotus', en pikken terug ons gesprek op.

Life is Slow Motion (49)

2011-02-25T21:18:00.005+01:00

Hoogst verontwaardigd was ze, mijn moeder, nadat haar yogaleraar haar verboden had nog op haar vertrouwde plek te liggen naast de muur. Vanuit de idee dat het vinden van rust niet mag afhangen van de plek waar je je bevindt maar dat het uit je binnenste moet komen, had de man de hele klas danig in de war gebracht.
Vier maanden woon ik nu al in mijn nieuwe stek en gisteren nog daagde het me dat het hier nog steeds als een hotelsuite aanvoelt; groot, licht, aardig ingericht maar nog steeds geen thuis.
Misschien moet ik ook aan yoga gaan doen?

Waarom ik van hem hou

2011-02-23T21:33:00.002+01:00

We liggen op zijn bed en lezen in hetzelfde boek. Echt vlotten doet het nog niet maar mij hoor je daar geen negatieve opmerkingen over geven. Het gaat over een muisje en een zieke zwaluw die in op een onverklaarbare wijze in een mollengang terecht gekomen is. Wat een zwaluw is vraagt hij me. Ik leg het hem uit samen met dat verband met de lente. Een vogel onder de grond vindt hij maar gek en hij gelooft me pas echt als ik naar de tekening naast de tekst wijs.
Omdat het feest is, en dat is het altijd als tantanneke op bezoek komt, mag hij van mij een extra bladzijde lezen tot het verhaaltje uit is en bovendien ook spieken naar de titel van dat van morgen. 'Rapon' heet het. Misschien lijkt dat wel een beetje op 'Rapunzel', de film die hij in de vakantie zag, suggereer ik. Nee, antwoordt hij ernstig, 'Rapunzel' is 'Rapon', maar dan ge-ë-vo-lu-eerd. Ik hou me in, wens hem een goede nacht en geef hem een extra knuffel voor het flinke lezen.

Pleidooi voor een rijke én begrijpbare woordenschat

2011-02-23T20:47:00.008+01:00

Naar aanleiding van een aflevering in de reeks Vormgevers op Canvas verscheen er in de de Morgen een artikel over de TID toren in Albanië aan de hand van één van zijn architecten. Het had een vlot bewegende schrijfstijl, dat in sterk contrast met het pseudo-intellectueel gebazel dat je wel vaker in architectuurtijdschriften terugvindt, onkunde bedolven onder hoogdravende woorden. Het deed me afwijken van mijn principe niets te bestellen via mijn nieuwe digicorder en zo kocht ik de canvasaflevering voor 2 euro. Sinds ik door het bloggen mijn taal heb herontdekt betrap ik me er op dat ik bij lezingen en interviews me niet alleen op de inhoud, maar ook op het taalgebruik van de spreker focus. Het viel wat tegen. Dure woorden, weinig synoniemen en theatrale begrippen. Maar vakmensen steken energie en vaardigheden in wat ze nodig hebben en niet in het verbaal overbrengen aan leken, hou ik me altijd voor.
Op zoek naar meer informatie over de nieuwe bouwmeester die in hetzelfde bureau werkt kwam ik op een artikel over kunst in de openbare ruimte. En toen moest ik afhaken. Ik denk dat ik het niet eens ben met zijn mening maar zeker weet ik het niet want echt begrijpen wat hij zegt doe ik niet allemaal. Buitenspel gezet door een mij onbekende woordenschat.

Waarschijnlijkheidsleer

2011-01-06T21:39:00.002+01:00

Een licht gevoel van spijt besluipt me wanneer ik merk dat ik, door het ontbreken van elke vorm van durf, een kans op een grappige ontmoeting heb gemist. Haast tegelijkertijd voel ik de troostende arm die mijn relativeringsvermogen om me heen legt. Dat ik wat tijd nodig heb om mijn moed bijeen te rapen is nu eenmaal het aard van het beestje en ik neem het mezelf al lang niet meer kwalijk, te meer daar de kans dat de kans in kwestie niets anders was dan inbeelding, en dus geen mogelijkheid inhield, vrij groot was. De andere kant van de kans, degene waar er geen sprake was van inbeelding , was op zich ook al wel grappig.
Dus.
Lang leve de kleine dingen de levens, ook de kleine gemiste kansen.

Dagboek van een leek (4)

2011-01-03T14:21:00.002+01:00

Ik doe het niet van nature uit, iets rustig opbouwen. Impulsief, zonder voorbereiding er volledig voor gaan is meer mijn stijl. Ook al heeft het me meer kopstoten en hoofdwonden opgeleverd, toch kan ik het niet afleren. Ondanks dat, of misschien net omdat ik deze morgen zorgvuldig de drie dunne lagen witte voegverf in de badkamer bijwerkte besliste ik daarnet nog snel, bij het vallen van de avond, om de keukenkastjes hun grondlaag al te geven. Niets voorbereiding, geen afplakken, niets opruimen. Kaboem, de verf ertegen. En nu besef ik pas dat het niet zo'n goed plan is om in diezelfde keuken puree met erwtjes en vissticks klaar te maken...

The same old fears

2011-01-01T13:38:00.000+01:00

Ook dit jaar voelt het als een déjà vu. Met de tijdloze 100 op de radio rijd ik langs vergeten wegen richting Kempen. Ondanks de luide muziek, bij klassiekers draai je nu eenmaal onbewust een stukje harder aan het volumeknopje, voelt als de stilte voor de storm. Op mijn bestemming zijn het aantal en de leeftijden van de kinderen ook dit jaar gestegen met één en ergens achter in mijn hoofd maak ik me daar elke keer weer wat zorgen om.
Daan geeft me nog een opgewekt gevoel, bij Pink Floyd word ik al wat stiller en wanneer One van U2 door de boxen klinkt komen de herinneringen aan dat meest trieste eindejaar boven. Maar ook dat is weer veel jaren geleden en ik vraag me af of het me dit jaar wel zal lukken, het vinden van de gemoedsrust om wat is en niet is.
De mist ontneemt me elk herkenningspunt op mijn weg maar ik blijf koppig van mezelf eisen het zonder hulp te vinden. Dat voelt zo vertrouwd aan dat ik me er in thuis voel tot ik herken wat ik onlangs las; afhankelijk van je onafhankelijkheid zijn. Even lijkt het me een goed voornemen om er iets aan te doen maar ik ben het een beetje moe, al die zelfverbetering, en gooi het idee bij het openduwen van mijn portier de auto uit. Sex on Fire hoor ik nog net voor ik de sleutel uit het contact duw. Dàt is nog eens een voornemen denk ik en sukkel met zakken vol eten en op nieuwe torenhoge hakken over het pad naar de voordeur.

Frustratiechocolade

2010-12-19T21:14:00.000+01:00

'Je weet het hé, Anneke. Elke dag iets doen dat je niet durft.'

Bij gebrek aan drukte op de tentoonstelling die zaterdagavond had ik naar I. ge-smst dat er toch wel een bijzonder aantrekkelijk en sexy man op dat moment alleen, zonder gezelschap, de tekeningen van Braem aan het bekijken was maar dat ik niets durfde zeggen en dus een kip was. Mijn haar zat fout, de ik-koop-een-woning-frustratiechocolade was nog niet weggewerkt en ik had de verkeerde oorbellen in. Nog niet zo lang geleden las ik dat veel vrouwen geneigd zijn bij desinteresse in eerste instantie de schuld bij zichzelf te zoeken terwijl het ook gewoon een vervelende, nare man kan zijn.
Maar deze was geen nare man. Deze was vriendelijk, beleefd, toonde uit eigen beweging zijn kaartje dat hem gratis toegang verschafte, stak veel tijd in zijn bezoek en kwam nadien nog even in de boeken aan mijn toog kijken. En nog. Nog, zeg ik u, nog keek ik weg. Vlot babbelen met bezoekers die vaak interessante verhalen bij hebben, die zelf een Braemhuis bewonen, die kritiek hebben op de wc's die het door de koude laten afweten: geen probleem. Een avond doorkomen met een saaie, arrogante mede-vrijwilliger: zonder kleerscheuren. Hier mooie vloeiende vlotte aangename stukjes schrijven: lukt af en toe wel eens.
Maar daar, achter de toog, een vriendelijke, rustige man met een open blik aanspreken. Zip, niets, nada, nul.

Chicken, reageerde een andere vriendin, met een vette knipoog. Chicken.

BB : Geniaal gekronkel

2010-12-06T20:44:00.003+01:00

ge·nie [zjenie] 1 het; o aangeboren begaafdheid van grote geesten

Ik vind het geniaal. In eerste instatie deed de vorm me aan een verpakking van een meeneemgerecht denken ,die witte doosjes waaruit ze in Amerikaanse films vaak chinees eten. Karton plooien is iets van niets maar de vorm numeriek uitwerken voor een gebouw is een ander paar mouwen. Maar dat is wat architecten verondersteld zijn te doen, een interessante vorm aan een volume geven. In dit geval is de geniale vondst de gevelbekleding. Een artikel in de Morgen Magazine -ik hou eigenlijk niet van die bijlage wegens te posh, te snobistisch, te glossy en te kleinerend maar tijdens een onverwacht lange wachttijd bij de dokter lees je alles - las ik dat men tijdens het uitwerken van het project te kampen kreeg met botsende bouwmethoden. Daar waar we bij ons de uitwerking van een ingewikkelde structuur al snel overlaten aan een inventieve aannemer diende men in Albanië de structuur zo veel mogelijk te vereenvoudigen. Dit is geen kritiek op de capaciteit van de bouwers aldaar, eerder een aanpassen aan de geplogenheden van het land. (Probeer een Vlaamse aannemer maar eens een pakweg Australische concept uit te laten voeren.) Iemand, en ik zou zo graag willen weten wie, is op het idee gekomen om de ellipsvormige vloerplaten een gekartelde rand te geven. Deze karteling komt, naarmate de vloeren zich naar boven geleidelijk aan omvormen naar een rechthoek, meer en meer open te staan. Op deze manier blijven de lijnen van de kartel steeds even groot en kon men de wandplaten een gelijke breedte laten houden. Het is zo eenvoudig, zo simpel, zo geweldig dat ik er niets anders dan torenhoge bewondering voor kan hebben. Eerlijk waar, elke keer ik er aan denk voel ik het enthousiasme weer opborrelen.

That's my kind of party!

2010-11-21T21:46:00.003+01:00

Ik heb het moedige besluit genomen eerlijk te zijn op deze blog. U als lezer hebt recht op de volledige waarheid. Het spijt me dat ik sommige onder u moet teleurstellen in het beeld dat u zich van mij gevormd hebt.
Mijn gezond verstand, enige intelligentie, diepgang en beschouwende inslag, die gaan ook gepaard met een luchthartig kantje dat af en toe de overhand neemt. Dan zet ik het volume zo hard dat de autoraampjes open moeten om het geluid te kunnen laten ontsnappen, dan zing ik heel hard en hoogstwaarschijnlijk behoorlijk vals mee. Enkel tussen 1.08 en 1.12 zwijg ik even om daarna elke keer weer even te kreunen.

Enjoy!

Buitenspel

2010-11-16T09:57:00.003+01:00

Ik vond het boek in het vakantiehuisje op een rekje in één van de slaapkamers. Het stond naast The Syntheses of Yoga, een veeg teken dat ik argeloos negeerde. Eten, Bidden, Beminnen. Met de hype die rond de verfilming heerst dacht ik een ware chicklit aan de hand te hebben en met mijn eigen meegebrachte literatuur die niet echt in het gezelschap paste van twee kinderen, 6 en 9, die voortdurend hulp, aandacht, bevestiging en affectie vragen en geven, leek het me een goed alternatief.
Het absolute zoeken naar geluk doet mij wat Amerikaans aanvoelen. Sinds ik op mijn reis naar Zuid-Afrika, waar ik 2 jaar voor had gespaard, een man tegenkwam die op het einde van zijn wereldreis van een jaar, die hij zichzelf had gegeven om zijn ware ik én zijn professionele carrière te vinden, nog steeds het gevoel had even ver te staan, geloof ik daar niet meer zo erg in. Uit je vertrouwde omgeving stappen om je grenzen te verkennen kan zeer nuttig zijn maar het dagdagelijkse leven volledig buitenspel zetten lijkt me vrij onzinnig aangezien je daar later toch terug in moet passen.
Helen is een heel ander begrip en ik vermoed dat het vooral dat was wat de schrijfster zocht in haar omzwervingen van Italië over India naar Bali. De stukken over meditatie en yoga las ik diagonaal, het boeide me niet en ik gaf me dan ook niet de kans er iets van op te steken.
Het einde was flauw. The All American Dream of Romance. Als je maar hard genoeg je best doet, krijg je wat je verlangt.

Hathaway

2010-11-15T16:03:00.001+01:00

Into my heart an air that kills
From yon far country blows:
What are those blue remembered hills,
What spires, what farms are those?

That is the land of lost content,
I see it shining plain,
The happy highways where I went
And cannot come again.

Dagboek van een leek (3)

2010-11-14T15:45:00.003+01:00

Ik had het zo'n mooie gelegenheid gevonden om een reeks over te schrijven, mijn avonturen bij het schilderen en inrichten van en het verhuizen van mijne nieuwe thuis. Maar net daar wringt het, het is nog geen nieuwe thuis, alleen maar een nieuw huis. Het heeft me bij verrassing overvallen, het verloren gevoel van thuisloos te zijn. In het begin lijkt het niets meer dan een rimpeltje te zijn dat je gewoon even snel gladstrijkt door een vaas verse bloemen in het midden van de woonkamer te zetten. Ik besteed er dan ook niet veel aandacht aan tot ik nu merk dat ik na twee weken nog steeds tussen de dozen doorloop, ik die vreselijk slechte gewoonte heb ontwikkelt alles te laten vallen waar ik het niet meer nodig heb omdat het hier toch al chaos heerst. Ik benijd die super-georganiseerde vriendinnen die na een week al een perfecte house warming kunnen houden, ik slaap nog steeds in maar de helft van een bed omdat de andere helft bedolven ligt onder de kleren die nog de kast in moeten.

Dit gezegd zijnde, maak ik er kom af mee. De twintig rode rozen ( promotie in de supermarkt) staan op de tafel en ik ga nu de wasmachine aansluiten, dan kan de badkamer ook weer netjes opgeruimd worden.

Dagboek van een leek (2)

2010-10-19T12:08:00.001+02:00

Het is donker buiten en binnen brandt enkel de sfeerverlichting. Ik laveer wat tussen de paar ingepakte dozen met niet-veel-nodig-spullen. Uit wraak op mijn bovenbuurman -een student die, sinds hij weet dat ik volgende maand hier niet meer woon, zijn beatmuziek loeihard zet- staat Van Morrison veel te luid. Ik stroop mijn mouwen op en begin aan het echte werk. Terwijl ik wat meezing, op Moon Dance zelfs meedans, gaat het meubilair aan de kant, rol ik het tapijt op (de kat begrijpt niet waarom de grond onder zijn poten plots begint te schuiven) en stapel ik de salontafel op de zetel. Het is zwaar werk en af en toe drink ik rechtstreeks uit de fles Moët die ik gisteren samen met vrienden kraakte ter herinnering aan T die eind augustus ons te vroeg verliet. Ik denk niet dat ze het erg zou vinden, per slot van rekening is ook dit een soort van afscheid. Bij het vullen van de dozen volg ik strik de regel van boeken onderaan en lichte spullen bovenaan. Zo heb ik twee dozen nodig voor kookboeken en kussens en één voor ‘Chicklit’ en de badkamerspullen. Tandenpoetsen en wassen blijf ik doen. Smeren, nagels lakken, maskertjes leggen, daar heb ik de eerste tijd toch geen tijd voor. Wanneer ik merk dat ik lukraak dingen in dozen gooi stop ik ermee. De fles champagne is leeg en ik ben moe.
Tussen de chaos zoek ik een weg naar mijn bed en kruip onder het dons met mijn ‘minirenovatieschriftje’. Ik maak een lijstje van de schilderwerken die in E nog dienen te gebeuren en hoop dat het organiseren mijn hoofd niet zal wakker houden.

Dagboek van een leek (1)

2010-10-04T11:12:00.004+02:00

Niets zo erg als mensen die zo opgeslorpt worden door hun eigen project dat ze er eindeloos over doorleuteren. Met die kennis in mijn achterhoofd zal ik u de vooruitgang van de werken besparen. Niettemin leer ik elke dag bij en lijkt het me misschien leuk om deze ervaringen te delen.

Dag 1
Met donker gelakte nagels gekleefde kunststoftegels uitbreken is echt geen zicht;
Zorg dat je éérste reactie bij het meekomen van te veel bouwmateriaal bij uitbreken steeds één is van problem solving en niet één van paniek;
Bij een beitel steeds je vingers in de richting van het krachtzetten ACHTER de snee houden;
Mini EHBO-kistje voorzien;
WC-papier voorzien.

Verbazen

2010-09-27T09:05:00.002+02:00

Het blijft me verbazen hoe in tijden van twijfel al je oude demonen mee op de kar springen om zo nog meer verwarring te stichten.

BRAEM 2010

2010-09-24T21:01:00.003+02:00

De eerste tentoonstelling in het nieuwe gebouw. Een ideale gelegenheid om het te bezoeken en in één moeite door mij goeiedag te komen zeggen, die occasionele zaterdagen dat ik de kaartjes verkoop.

ARCHITECTUUR IN WOORDEN

2010-09-24T20:45:00.003+02:00

Ontkenning manifesteert zich vaak door het tegenovergestelde doen van wat er gedaan moet worden. In plaats van verhuisdozen te vullen met mijn uitgebreide boekenverzameling laat ik mezelf de Slegte binnenlopen. gelukkig want ik ontdek ware pareltjes. ARCHITECTUUR IN WOORDEN, uitgegeven door AAM (Archives d'Architecture Moderne). Het bestaat uit een aantal kleine boekjes waarin men per onderwerp, zoals de stad, het huis-interier en - exterieur, prachtige oorspronkelijke architectuurtekeningen laat samengaan met fijne tekstuitreksels van grote en kleine schrijvers. Ik kocht slechts twee van de vier uitgaven die er lagen maar heb ondertussen al beslist morgen voor de rest terug te gaan.
En te denken dat ze van 1997 zijn, lang voor ik nog maar dacht aan de combinatie van bouwkunde en woorden.

PAVLOV

2010-09-20T09:48:00.006+02:00

Een gezond brein kan associaties snel leren en afleren. Maar dat is niet voor iedere associatie even makkelijk, met name emotie-associaties leren we moeilijk af.

Door toeval gebruik ik in de donkere kamer van de Academie na vier jaar snel even een andere vergroter voor mijn proefafdrukken. Tot mijn grote verbazing geeft dit toestel net dat zachte effect dat ik de laatste tijd miste in mijn foto's. Enthousiast vertel ik mijn leerkracht de fijne ontdekking. 'Is veel romantischer, hé', antwoordt ze en ik voel even de kramp in mijn maag.

'Is je wijsvinger langer dan je ringvinger, dan ben je een mannelijke vrouw.' We zitten met vieren in het café van het museum. Ik trek een lelijk gezicht bij het zien van mijn lange wijsvinger. 'Ben je dan niet graag een mannelijke vrouw,', vraagt M. 'nee, niet echt. Ik ben het soms zo beu dat men er van uitgaat dat ik alles zelf kan oplossen.' 'Dan moet je af en toe 'Dat kan ik niet' zeggen.' Ze ziet de trek die ik onbewust met mijn mondhoek maak. 'Dat kan ik dan ook weer niet.'

Maandagmorgen onder de douche overdenk ik mijn weekend en beslis bij het aankleden de zalmroze sjaal, die ik tijdens de solden in een opwelling kocht, toch een keertje te dragen.

Ontwortelen

2010-09-14T21:51:00.003+02:00

Het behang is gekozen, over de muurkleuren is beslist en de parket is besteld.

In de afgelopen 13 jaren had ik vijf werkgevers maar slechts huisbazin. Ik bezat drie verschillende auto's maar mijn bed veranderde nooit van plaats. Van hieruit vertrok ik naar 17 landen op reis maar wijzigde nooit mijn adres. Hier trok ik enthousiast, jong en onwetend in. Nooit woonde ik ooit ergens langer dan hier. Zelfs niet in het laatste ouderlijk huis. De muren zijn hier verzadigd van mijn muziek, Paul Weller, David Gray, Pearl Jam, Counting Crows, Elvis Costello, ze vibreren mee met elke CD die ik opzet. Ik weet hoe hier het einde van een regenbui klinkt, waar de laatste druppels hun luidste geluid maken. Alles wat hier mondjes mate binnen kwam moet nu in één, twee dagen samengedrukt in een paar dozen en één vrachtwagen van 30m3 eruit.
Acht weken heb ik nog. Acht weken om een leven dat niet lijkt te willen lossen 6,8 kilometer te verplaatsen.

Wortelcake met vodka

2010-08-18T11:49:00.000+02:00

Ik lag in mijn bed. Het is één uur ’s nachts, ik keek in het donker naar het plafond en vroeg me af wat ik vandaag in godsnaam gedaan had.
Ik had mijn nieuwe zwarte kleedje gedragen met daaronder mijn nieuwe blauwe lingerie en in mijn oren mijn duurste oorbellen. Ik was nerveus geweest en had gelachen met de grapjes rond de tafel. Het had langer geduurd dan ik had gedacht.
Na afloop had ik in mijn autootje hard gegild voor ik in mijn telefoon was beginnen roepen, tot in Frankrijk toe. Als een echte snobistische huppeltrut had ik met de raampjes open door de binnenstad van het Noorden naar het Zuiden gereden terwijl de Kings of Leon door luidsprekers knalden. Ik was als een echte het eetcafé binnengestapt en had de vriendinnetjes uitbundig begroet. Na het keuren van hun koopwaar had ik mezelf getrakteerd op een bloedende steak met frietjes en een glas rode wijn en op weg naar huis op een stuk meeneemwortelcake die ik thuis opat vergezeld van een klein glaasje bizonvodka.
Met grote armbewegingen had ik mijn kat uitgelegd dat hij binnenkort sprintjes door het huis zou kunnen maken die minstens twee keer zo lang waren als nu. Maar hij had me op het einde vragend blijven aankijken tot ik hem gillend had platgeknuffeld.
Om negen uur was ik nog begonnen met het maken van een kaastaart waarvan ik een recept wilde uitproberen en had moeten merken dat die nog flink wat fine tuning nodig had. Met het overschot van de platte kaas had ik ontdekt dat die aanlengen met citroensap een overheerlijk dessert opleverde.
Ik was blij in bed gekropen met de herinnering dat ik ’s morgens een uur vroeger moest op staan voor een werfvergadering de volgende morgen.
En om één uur ’s nachts was ik nog wakker, vroeg ik me af wat ik me in godsnaam op de hals had gehaald en of ik de plagen der kleine renovaties wel zou kunnen trotseren.

Een van elke god verlaten plek

2010-08-15T19:49:00.000+02:00

Ze had een stijlvol modern kapsel en een vriendelijke blik in haar ogen. Met haar zachte stem in onze oren via een radiokoptelefoontje dat de hectische drukte buitensloot, loodste ze ons vakkundig langs de stenen barakken. Geen grote zware woorden, geen scherpe klanken, enkel het rustige herhalen van cijfers, schrijndende details, onvoorstelbare gruwelijkheden. Meermaals deed ze beelden oproepen, gras waar eens enkel modder was, lege ruimten eens gevuld met een mensenmassa, tochten blootvoets in houten klompen bij temperaturen van -10°C, nachtelijke opsluitingen per vier in een claustrofobische ruimte. Met haar serene stem deed ze een onverbiddelijk onomkoombaar beroep op je verbeelding.
In het andere kamp kreeg ze het zelf even moeilijk in het kinderbarak waar de oudsten moederloos voor de jongsten zorgden. Ik vroeg het haar achteraf, hoe vaak ze zo’n rondleidingen gaf en vooral, waarom. Ze was afkomstig van de buurt en had het altijd al willen doen. Als tiener bezocht ze al de jaarlijkse bijeenkomsten van de overlevenden, iets waarvan ze zich nu ook afvroeg of het haar wel zo’n goed had gedaan. Eén week op drie wandelde ze met groepen door de kampen, meer was te belastend. Want, vertelde ze me, wij maakten de wandeling maar één keer, zij zag keer op keer de namen op de koffers, de foto’s op de muren. Het moeilijkst waren de groepen met nazaten van de overlevenden die verhalen meebrachten. Luisteren was dan het enige dat ze kon doen. Of ze het verstond, vroeg ik haar, het was een onzinnige vraag, mijn toon suggereerde dat al. Nooit, zei ze, al had het haar wel geleerd waar de mens toe in staat is.
We dankten haar voor haar tijd en inspanning en noteerden haar naam voor reisgroepen die nog gingen komen en dat deed haar goed. We wuivden vanuit de bus en ik vond haar er zo breekbaar uitzien.

No matter

2010-08-15T11:39:00.004+02:00

Ever tried. Ever failed. No matter. Try Again. Fail again. Fail better.

We hadden er op staan kijken, de lichtjes onder het wateroppervlak aan de Westersingel in Rotterdam die letters vormden. Ze waren niet allemaal even duidelijk en ik slaagde er maar niet in de ontbrekende woorden uit mijn geheugen op te vissen. Te meer daar ik ook nooit het fijne van de oorsprong ervan geweten had.
Niet veel later las ik een column in de krant die ermee eindigden en een verwijzing naar de auteur aangaf. 'Samuel Beckett!' wilde ik enthousiast naar M mailen maar toen kocht ik een nieuwe thuis en kwam ik in de draaikolk van geld, leningen, paniek en verzekeringen terecht.

'Opgeven is geen optie.' Het is een wijsheid die mijn vader ons altijd probeerde mee te geven. De arme man was echter vergeten erbij te vertellen dat falen dat wel was, een optie, en ik doorworstelde met mijn letterlijke en rationele geschoolde geest flink wat zwarte tijden door voor ik dat door had. Proberen en falen mag, opgeven nooit, ook niet als dat even het enige is dat er is.

Voor de koorddansers onder ons.

...

2010-07-30T21:50:00.003+02:00

And then, there's another kind of love: the cruelest kind. The one that almost kills its victims. It's called unrequited love. Of that I am an expert. Most love stories are about people who fall in love with each other. But what about the rest of us? What about our stories, those of us who fall in love alone? We are the victims of the one sided affair. We are the cursed of the loved ones. We are the unloved ones, the walking wounded. The handicapped without the advantage of a great parking space!

Iris in The Holiday

The handicapped without the advantage of a great parking space!

2010-07-30T17:18:00.006+02:00

Buiten is het allesbehalve zomers weer en we zitten binnen op het tapijt tussen de foldertjes, de inkomticketjes en de gebruikte stadsplannetjes. Op het salon, binnen handbereik maar veilig voor eventueel morsen, staat het flesje Żubrówka dat ik ook van mijn reis meebracht . Bucus ligt loom en languit op de rug van de zetel met één oor naar ons gericht.
'Weet je wat het is?', vraag ik haar.'Tot nu toe heb ik al mijn energie, tijd en geld in het zoeken naar een eigen plek gestoken, een plaats waar ik me goed voel.'
'En heb je die nu gevonden?', vraagt ze verstrooid terwijl ze de kaart van Gdansk om en om draait om de bovenkant te kunnen vinden.
'Toch wel, min of meer.', beaam ik voorzichtig.
'Wel dan?', zucht ze en gooit het plannetje verveeld van zich af.
'Nu mis ik nog iemand naast me.', ga ik aarzelend verder terwijl ik van mijn glaasje wodka drink.
'Dan steek je toch gewoon vanaf nu dààr al je tijd, energie en geld in.' Ze legt de nadruk op het laatste deel van haar zin, alsof ze het een onnozele verwoording vindt.
'Maar het ontbreekt me aan relevante ervaring.', ik probeer de wanhoop uit mijn stem te houden.
'Alsof je de enige laatbloeier bent.' snuift ze. 'Maar blijf bij die jonge mannen vandaan,' voegt ze er nog scherp aan toe,' je kan echt je verloren jeugd niet inhalen.'
Ik schrik van die laatste woorden en om het te verbergen schenk ik nog eens bij. Troostend schuift ze het zwartebessensap naar me toe.

Polen (1)

2010-07-28T12:27:00.004+02:00

Mannen die een kampvuur kunnen maken, de oervrouw in mij wordt daar helemaal warm van.

Een van elke hoop verlaten plek

2010-07-20T20:36:00.000+02:00

Het is een plaats waar je wanhopig naar kleine wonderen verlangt. Heroïsche ontsnappingen, heldhaftig protest, iets dat een zekere zin aan het leven geeft. Ze zullen er ongetwijfeld wel geweest zijn maar voor het overgrote deel was dit een van elke hoop verlaten plek en restte hen enkel nog een mensonwaardig einde.
Ik had getwijfeld of ik het zou bezoeken. 'Niet voor gevoelige zielen' is vaak op mij van toepassing. Maar P had in al zijn nuchterheid gezegd dat het geen zin zou hebben het onvoorstelbare te proberen in te beelden en dat ik dat dan ook niet hoefde te doen.
Zelfbescherming en relativeringsvermogen, een kader dat je aan de hand van menselijke wetmatigheden en het bestaan van het grillige toeval voor jezelf creërt om wat je overkomt te kunnen plaatsen. Maar hier viel elke menselijkheid weg, bestond het lot enkel uit kwaadaardige willekeur en golden enkel de wetten van het sadisme.
Het laffe gevoel overvalt me dat ik zou kiezen voor de korte, 20 minuten durende, verstikkende, doodstrijd die je in alle onwetendheid overvalt boven een levensverwachting van ongeveer drie maanden in mensonwaardige omstandigheden.
Maar ik leef in een andere wereld, één van keuzes.

Life in Slow Motion (48)

2010-07-18T19:35:00.000+02:00

Ik zit op het dak van de universiteitsbibliotheek in Warschau. Men heeft er een daktuin aangelegd die open is voor het publiek en ik ben lang niet de enige die hier even uitrust. Onderuitgezakt op een stoeltje met mijn voeten uit en op mijn schoenen luister ik met gesloten ogen naar de akoestische versie van 'Hotel California' die in mijn oren klinkt. En dan, even, lijkt het alsof alles op zijn plaats valt.

This is the way it should be

2010-07-07T23:32:00.003+02:00

Ergens, tussen mijn passie voor bouwkunde en fascinatie voor auto's in, woont er ook nog een hopeloos romantische ziel in mij. Kritiekloos, onrealistisch en lichtjes naïef. Goedkoop, gemakkelijk of voorspelbaar echter nooit.

Hij is architect, linkshandig, overtuigd van de noodzaak praktische bouwervaring te koppelen aan goede ontwerpen. Hij is groot, donker, knap, maar niet gladjes, hij schrijft brieven en hij wacht. Zij is mooi en beschouwend, verstandig en lichtjes ingewikkeld, ze schrijft brieven, leest Jane Austen en ze noemt haar hond Jack.
En dan is er het huis. Het huis uit staal en glas, het oud soort staal dat aanleiding geeft tot koudebruggen, enkel glas dat condenseert.

En ik, ik ben lichtjes uit mijn doen. Ik voel twee dagen later de sfeer nog altijd in mijn hoofd. Elke keer weer wanneer ik ze heb gezien.

Life in Slow Motion (47)

2010-07-04T21:54:00.004+02:00

Van op het bankje onder de boom kan ik mijn was door de grote ramen zien draaien. Eén rode, één witte en één groene. Op niet meer dan 500 m van hier rijdt de tourkaravaan door Antwerpen maar daar merk ik, buiten de helikopter boven mijn hoofd, niets van. Achter me hoor ik enkel de drukte van een zondagnamiddag in een Italiaanse familie. Afgelopen winter ontmoette ik er een deel van in de wasserette. Meer stereotiep tonen ze ze in de film niet . Twee mooie donkerharige jonge dames die efficiënt trommels vullen, een rondlopend klein jongetje dat iedereen vertedert, een echte 'mama', gekleed in het eeuwige vormeloze zwart, en als klapper op de vuurpijl een ware adonis. Een jonge dertiger, donker krullend haar, breedgeschouderd en een zonnebril in het haar. Met veel lawaai regelt hij het allemaal terwijl hij geen klop begrijpt van de betaalautomaat om uiteindelijk naar buiten gestuurd te worden.
Maar nu ben ik alleen in de verzengende hitte terwijl de prostituee in mijn boek door een besneeuwd Londen van meer dan anderhalve eeuw geleden wandelt. Het bankje doet me een onderuitgezakte houding aannemen en ik merk dat het zenuwslopende proces van een appartement kopen, geld lenen en alles, ondanks je onwetendheid, in orde krijgen toch zijn gewichtstol heeft ge-eist. Even denk ik aan mijn onbehaaglijke winkeluitstap van gisteren. De hitte verbijtend, het was uiteindelijk solden, stond ik in een warme winkel een klein uurtje lang lingerie te passen onder het kritische oog van mijn achtjarig nichtje. In het kader van 'complexen zien doet complexen krijgen' is het bijzonder moeilijk toch zelfzeker over te komen als de verkoopster discreet een grotere maat dan je gevraagd hebt, het gordijntje binnensteekt.
Op het pleintje komt een Indische vader met drie jongens cricket spelen. In een vreemde mengeling van Engels en een mij onbekende taal wordt er met woorden en een bal naar elkaar gegooid en ik vraag me een beetje af of ik me nog wel in een veilige zone bevind. Eén blik door het grote raam leert me dat het tuimelen van mijn was gestopt is en ik pak mijn boeltje bij elkaar. De kussens en het donsdeken gaan met een tennisbal de droger in terwijl ik ondertussen de rest thuis op het rekje hang. Alles is proper zodat ik donderdag ongeremd uit héél mijn garderobe een bagage kan samenstellen voor 17 dagen wandelen, fietsen en fotograferen.

BB : The Lake House

2010-06-30T10:44:00.001+02:00

A truly great structure, one that is meant to stand the tests of time never disregards its environment. A serious architect takes that into account. He knows that if he wants presence, he must consult with nature. He must be captivated by the light. Always the light. Always.

Containment and control. This house is about ownership, not connection. I mean, it's beautiful. Seductive, even. But, it's incomplete.

Op de vooravond van ...

2010-06-21T22:29:00.003+02:00

Op de vooravond van. Ik herinner me die uitdrukking vooral uit de geschiedenislessen. Op de vooravond van de Franse Revolutie. Gek genoeg dacht ik toen altijd dat men het heel letterlijk bedoelde, dat de beschreven gebeurtenissen zich afspeelden op de avond voor de dag waarop het allemaal begon.
Ik zit nu op een vooravond van. De vooravond van de dag waarin ik een contract zal ondertekenen waar ik, zonder financiële kleerscheuren niet meer onderuit zal kunnen.
Wat me nu enkel nog rest ter voorbereiding van het tekenen van mijn eerste compromis ooit is het vanavond overschrijven van het voorschot naar de rekening van de notaris.
Ik heb al nutteloze tv gekeken, een boek proberen lezen, met de kat gespeeld en tijdens het schrijven van dit stukje loop ik af en toe naar de keuken om in het beslag van de puddingtaart te roeren waarmee ik het morgen ga vieren.

Eerst nog even een tas thee zetten, denk ik...

Onvermogen (4)

2010-05-23T10:50:00.002+02:00

Een inhaalbeweging, dat is wat mensen van mijn leeftijd maken als ze onverwacht dan toch die éne vinden die het, al verloren gewaande, ideaal mogelijk maakt.Ik hou niet van dergelijke bewegingen. Mij was beloofd dat mijn triestheid zou gaan liggen eens de vriendinnen niet langer zwanger werden. Met kroosten van twee of meer zijn allen zowat voltallig en de gemoedsrust op dat gebied was dan ook wat teruggekeerd.
Bij deze nieuwe manoeuvres lijkt de snelheid waarmee huwelijken worden georganiseerd, huizen worden aangekocht en kinderen worden gemaakt omgekeerd evenredig met de verloren gewaande tijd. De duizelingwekkende vaart maakt me misselijk en tegelijkertijd jaloers.
Ontredderd door de tegenstelling in dat alles sta ik er bij, kijk ik er naar en mep de eerste die durft te beloven dat ook ik die beweging gegund zal worden, tegen de grond.

Climbing, forever trying

2010-05-09T11:36:00.001+02:00

Af en toe bekruipt het me op de meest geniepige manier, het schuldgevoel over mijn onvermogen het klassieke plaatje in orde te krijgen. Het naïeve meisjesideaal van weleer en een opvoeding van plichtsbewustheid en afkeer voor falen spannen samen in het wijzen op alles waarop ik lijk tekort te schieten. Natuurlijk betreft het hier geen rechtstreekse aanval, dat zou maar al te gemakkelijk te stuiten zijn. Je grootste vijand huist in jezelf. Het duiveltje in je hoofd danst in het rond als je collega zijn nieuwe peperdure woning laat zien, wijst met een gemene glinstering in zijn ogen op de nieuwe bolle buik in de familie en klapt in zijn zwarte handjes als blijkt dat je meest introverte, lichtjes sociaal gehandicapte, kennis komt aanzetten met zijn lief. Hij lacht je natuurlijke beschermengel, die je met de jaren hebt opgevoed, vierkant uit bij zwakke tegenwerpingen en zo krijgt hij systematisch de overhand. Niets lijkt nog te willen lukken, tranen staan in je ogen bij een onschuldige onbedoelde afwijzing en voor je het weet zit je op het toilet te huilen voor een onbeduidend detail.
Vechten is dan de boodschap, genadeloos elke aantijging neerslaan, onverstoorbaar doorgaan tot de rust weerkeert.

B&W : Onvermogen (3)

2010-04-18T19:35:00.002+02:00

We wisten niet zeker wat de reactie zou zijn, moesten we luidop roepen 'dat het allemaal de schuld van de neger was die niet wilde werken'.
Het profiel van de bezoeker in het fotomuseum was die namiddag verdacht oud en conservatief gekleed terwijl meestal met de leeftijd ook de excentriciteit stijgt. Dat had alles te maken met de tentoonstelling van Carl De Keyzer over Congo. We hadden het sterke vermoeden dat drie-kwart van de bekijkers ooit lang of kort in het land hadden verbleven en ik vroeg me af wat hun beweegreden was geweest om te komen kijken naar de beelden die een fotograaf had gemaakt tijdens zijn rondreis.
'Het lijkt zo'n leeg land,' merkte P op en ik kon alleen maar instemmen. Mij leek het alsof iets of iemand het land had verlaten en alles wat los zat had meegenomen. Wij kregen hier enkel te zien wat er achter bleef. De pretentieuze uitspraak die ik het begin van de tentoonstelling las, 'Het enige dat werkt is wat de Belgen destijds hebben gemaakt', kwam ik op het einde terug tegen.
Dat we door het doorsnee publiek gelyncht zouden worden bij onze politiek incorrecte uitroep wisten we wel zeker, maar hoe onze uitroep bij het publiek van vandaag zou ontvangen worden, daar hadden we het gissen naar. Toen we naar beneden liepen suggereerde ik dat we waarschijnlijk klop zouden krijgen van diegene waar we het minst van zouden verwachten.
Eerlijk, ik weet niet hoe ik het moet begrijpen; de beelden, het publiek, het land en zijn bestuur.

Life in Slow Motion (46)

2010-04-18T19:12:00.004+02:00

Ik zag het gebeuren terwijl ik aan de kassa stond aan te schuiven en keek hem dan ook behoorlijk misprijzend aan. In de GB-express in mijn buurt werken voornamelijk studenten. Met slechts één kassa open waarachter een blondje stond dat ik herkende als correct en vlotwerkend was de wachtrij vrij lang. Bij de glazen kast waar de sterke drank achter slot en grendel staat, stond haar collega wat hautain 'en francophone' te bellen. na het afsluiten van zijn gesprek gooide hij de sleutel van de drankkast met een arrogante zwaai op de kassa van het blondje. Ze schrok van het geluid van de sleutels op het metaal en werd ook nog eens gehinderd in haar werk omdat de klep van haar kassa nu op slot gevallen was. Ik hou niet van dergelijk vertoon en de triomfantelijke blik in zijn ogen verdween dan ook snel toen hij mijn vlammende ogen kruiste.
Hij opende een tweede kassa waar ik als eerste aanschoof en was uitermate vriendelijk. Ik ontdooi echter niet snel. Zijn verwarring werd er alleen maar groter op toen hij twee van mijn maaltijdcheques had afgescheurd terwijl hij er slechts ééntje mocht aanvaarden ( katteneten valt nu eenmaal niet onder 'voeding'). Na flink wat gesukkel kreeg ik mijn geld en liep ik met mijn boodschappen door. Naar buiten, met de triomf in mijn ogen.

Driving nowhere, just along for the ride ***

2010-04-12T20:50:00.002+02:00

Ik ben kilometers aan het vreten. I zit stilletjes naast me. Door een overdaad aan architectuurindrukken en de opwinding van een prille relatie heeft ze afgelopen nacht geen oog dicht gedaan. Nu is ze bij de zachte muziek en het ééntonige geluid van de MINI-banden op het asfalt ingedommeld.
Het was een drukke tweedaagse geweest. Wie had kunnen denken dat we nog tijd te kort zouden komen om de interessante dingen in Stuttgart te bekijken. Naast het dubbele bezoek aan de Weissenhofsiedlung, het Mercedes-Benz Museum en een stadswandeling bleek er geen tijd meer te zijn voor het Kunstmuseum, de Staatsgalerie noch het Porsche Museum. Oververzadiging is de grootste vijand van een efficiënt time management. Dat en koffiepauzes.
Op de heenweg had hetzelfde cd'tje zich keer op keer herhaalt, we hadden het door ons druk gebabbel niet eens opgemerkt. Er was wat in te halen en een nieuw lief zorgt altijd voor flink wat gespreksstof. Ik gaf zelfs een crash course in Alfa auto's nadat I een berichtje héén en terug België nodig had gehad om te weten te komen met welke mooie auto ze had meegereden.(Een Alfa GT, u begrijpt dat ik mijn auto bijeen gilde toen ik het hoorde.) De later met een regelmaat voorgelezen 'lieve' berichtjes gedurende het weekend irriteerden me een beetje maar dat schreef ik toe aan jaloezie en ik liet het mezelf niet toe er iets van te zeggen.
Maar nu is het voor het eerst in twee dagen stil om me heen. Terwijl de kilometers onder me doorglijden luister ik naar David Gray's laatste, een compilatie van Paul Weller en 'O' van Damien Rice. Af en toe beweegt I eventjes in haar slaap en elke tweehonderd kilometer doet de GPS me met haar vriendelijke stem wisselen van autosnelweg. Veel dure wagens hier in Duitsland maar geen enkele belangrijke of interessante uitschieter. Pas in België zal ik twee Cobra's voorbijsteken. De rijstijl is hier snel maar heel vlot en ik volg met vloeiende bewegingen de stroom. Niemand die me straft met het afleggen van deze afstand. Het heeft iets bijzonders; paardenkracht onder je, slapend gezelschap naast je en fijne muziek uit de luidsprekers.

***

Daverend

2010-03-29T21:36:00.003+02:00

In het verleden kocht ik wel vaker nieuwe cd's en concerttickets zonder goed te weten wat ik zou krijgen. Nu beperk ik me tot vier artiesten die die eer al lang verdiend hebben en Tom McRae is er één van. Zijn optreden in 2007 in het Koninklijk Circus was me bijgebleven als best goed en voor de volgende editie had ik dezelfde vriendin meegevraagd, hopend op een aangename avond.
Deze keer had hij een hele begeleidingsband bij, dat was het eerste wat me opviel. Maar hij startte hij alleen, zo goed als akoestisch, en ik gleed comfortabel weg in de sfeer die ik verwacht had. De ontploffing van klanken bij het volgende nummer blies me dan ook omver. Het duurde een hele tijd tot ik een woord in mijn hoofd vond dat het het beste beschreef. De muziek rolde rond, daverde door de ruimte, kwam af en toe tot rust maar leefde elke keer weer op. Arrangementen noemen ze dat, denk ik, ik ben niet thuis is de woordenschat van muziek. Drums die hun doffe zware klank hielden, piano die ondersteunde en cello die nu en dan een meesterlijke hoofdrol kreeg.
Het enige minpuntje als er dan toch één moet zijn, en ik maak zeer handig gebruik van M.'s woorden, zijn bindingsteksten waren bij vlagen wel wat cabaresk met alle zwart grappen.

Stukjes schrijf ik altijd in mijn hoofd en het is pas twee dagen later in de wagen dat ik me realiseer dat ik het had kunnen weten, zijn plaat heet The Alphabet of Hurricanes.

B&W : Onvermogen (2)

2010-03-21T12:43:00.003+01:00

Er heerst een kleine controverse rond een fotoreeks die een medestudente op de Academie gemaakt heeft. Het gaat om een werk dat uit vier vierkante zwart-witbeelden van 20x20cm bestaat en in een vierkante verdeling aan de muur in de gang hangt. In zachte lichte grijstinten heeft ze de opdracht 'Beestig bezig' uitgewerkt vanuit het idee dat we ons als mens in eten, slapen, plassen en seks niet onderscheiden van de dieren. Daarbij heeft ze enkel zichzelf als model gebruikt. Links boven hangt een foto van een slapend aangezicht met de ogen van het licht afgeschermd door een zijden slaapmasker. Daaronder zie je een beeld van twee onderbenen van iemand die duidelijk op de wc-pot zit met haar slip op haar voeten. De tenen zijn gekruld en wijzen een beetje naar binnen wat een leuke humor aan het geheel geeft. Rechtsonder hapt een mond fel in een appel. Natuurlijk gaat de controverse om het laatste beeld. Van opbouw is het gelijkaardig aan de foto van Lieve Blanckaert die destijds bij De Standaard zat. Een meisje/vrouw liggend op een bed, afgesneden boven de taille en onder de knieën en met één hand deels in haar slip.

Mijn eerste reactie was één van onredelijke jaloezie. In één seconde beschuldigde ik de fotografe van choquerende durf en een overmaat aan eigenliefde. Mijn eigen onzekerheden stonden het op waarde schatten van het werk overduidelijk in de weg. Het fijne aan een amateursopleiding volgen is dat je verplicht wordt om daar voorbij te kijken. Eens ik die klik in mijn hoofd had gemaakt zag ik de eenvoud van het geheel. Kleur en compositie stralen een zachtheid uit. De enige opmerking die ik nog zou hebben is dat het serene van die laatste foto, door de zachte grijstinten is de opname verstoken van elke obsceniteit, net het beestachtige uit seks weghaalt.

Met drie staan ze in de gang ervoor. Een gepensioneerde leerkracht van rond de zestig, een kleuterjuf en een jonge dertiger. Allen uiten hun verontwaardiging. Bijna naakten horen niet thuis in een amateursopleiding. Kinderen worden zo al overspoeld door porno in de maatschappij, daarvoor hoort het nog niet in de gang tussen de klaslokalen te hangen waar ze wekelijks komen knutselen. Met je eigen lichaam zo te koop lopen neigt naar exibitionisme. De leerkracht was even het noorden kwijt van zoveel tegenkanting. Vanuit haar eigen opleiding is ze flink wat meer gewoon en de jonge fotografe is een zachtaardig meisje, niet eens van het extraverte soort.
Preutsheid is de conclusie -ik kan dat enkel beamen, mijn eerste idee was daar ook sterk door gekleurd- en misschien ook wel een zekere generatiekloof.

Twee weken later begroet ik C., een jongeman uit het eerste jaar die na een vakantie voor het eerst terug is en enthousiast de klas binnenkomt. 'Die beelden in de gang', begint hij,'superfijn zijn die!' Ik draai me naar mijn leerkracht. Lachend roepen we samen :'Generatiekloof!'

zucht

2010-03-11T11:32:00.001+01:00

uit een mail van een architect:

'...Vlug gerekend is dat dus een meerkost van 36000€ aan staal alleen om het geheel stabiel te krijgen....'

Verwachtingen

2010-02-28T21:58:00.003+01:00

'Dit is wat ik wil.'
Met een uitdagende twinkeling in mijn ogen plooi ik de foto van Ewan McGregor voor hun ogen open. Er wordt flink wat gegrinnikt tot mijn leerkracht Fotokunst droogweg opmerkt dat ik mijn verwachtingen wel weer heel hoog stel, dan wordt er uitgelaten gelachen. Met nog pret in onze stemmen buigen we ons over de foto en hebben het over grijswaarden en strijklicht, de uiteindelijke reden waarom ik het beeld uit de Goedele scheurde. ( Tijdens een weekend aan zee met vier vrouwen en één man, die wel wat kan hebben, waartussen de kankercellen onevenredig maar niettemin te talrijk verdeeld zijn, doet een artikel over gigolo's wonderen.)

Twee uur later wandel ik door een appartement in een blok waarvan ik al vier maanden wacht tot er iets vrij zou komen. De vraagprijs valt binnen het budget, de afwerking vraagt heel veel tijd en werk maar is haalbaar en het terras is geweldig. Ik haal op het immo-kantoor de jaarlijkse afrekening van onkosten op voor ik de Delhaize binnenloop. Met mijn armen vol frisdrankblikjes vraag ik me af of dit nu mijn nieuwe supermarkt wordt. Ik heb geen tijd om er lang over na te denken want een kwartier later staat mijn eerste portretmodel voor de schoolpoort.

Ik ben wat nerveus. Reportagefoto's maken van mensen lukt me door mijn schroom nog steeds niet dus ik heb er niet echt veel vertrouwen in dat de portretten in studio veel beter zullen uitdraaien. Maar niemand heeft me op voorhand verteld hoe leuk het is twee uur lang de aandacht te krijgen van een knappe man. Toegegeven, hij kijkt in de lens en niet naar mij maar dat valt onder de verwaarloosbare details. Het licht valt zonder moeite waar ik het hebben wil en de onbedoelde weekendbaard voegt een extra schaduwgrijs toe wat me doet besluiten voor de volgende sessies al de vrienden/modelen op te dragen zich vooral niet te scheren.

Ik slaap uit, het is per slot zondag, en kruip pas rond 12 uur achter de computer. In al mijn enthousiasme begin ik aan het doorspitten van de jaarlijkse afrekening. Even later kijk ik geschokt naar de getallen. Een jaarlijkse grote opleg bij de reeds maandelijks afgestane kosten doet me de nek om. Onbetaalbaar. Een hoop van vier maanden zakt in elkaar, een luchtkasteel lost voor mijn ogen op en laat enkel een heleboel tranen achter.

NEWSFLASH

2010-02-26T21:39:00.001+01:00

Het zou kunnen dat de chocoladeliefhebbers onder u zullen gruwelen bij het volgde nieuwsfeit maar ik ben erover in de wolken.

EINDELIJK heeft Côte d'Or ontdekt dat de Britse combinatie van pure chocolade met munt een overheerlijke variante is.

BB : onbewuste starheid

2010-02-26T21:04:00.005+01:00

Het is merkwaardig hoe sommige ideeën zonder aanwijsbare reden zich kunnen vastzetten in je hoofd. Zo dacht ik blijkbaar altijd dat we ons Vlaams kakofonisch huizenlandschap te danken hadden aan de voormalige, bijna onbegrensde, vrijheid van elke inwoner om te bouwen zoals hij wilde. (Ambtenaren lijken nu wat meer tegenwerk te geven, al geldt ook daar soms de Vlaamse willekeur.) Pas toen ik bij mezelf merkte dat ik schrok van de twee nieuwbouwkantoorgebouwen op de ring van Lier, kwam die onbewuste gedachte bij me boven. Ze zijn opgetrokken op aanliggende percelen door dezelfde bouwheer. Dat weet ik omdat ik de bouw volgde, maar nu merk je dat nog aan het uniforme parkeerterrein dat hen beide omringt. Wat is er nu zo vreemd aan die gebouwen? Het éne is opgetrokken in een mengeling van een klassieke landhuisstijl met zijn symmetrische vleugels en een fronton in het midden en de huidige populaire pastoriestijl in zijn gevelafwerking, inclusief de ovale raampjes.Van het begin huist het de Bank van Breda. Daartegen steekt het moderne blokkendooskantoor ernaast erg af met zijn hoge ramen en felrode baksteen. Sinds kort zit er een interimkantoor in.
Eén en dezelfde bouwheer die duidelijk zo verschillend bouwde verbaasde me eerst tot het bij me opkwam dat dit wel een louter commerciële beslissing kon zijn geweest die handig inspeelde op de Vlaamse ingesteldheid. Met je geld ga je naar een bank die zekerheid uitstraalt, ééntje die zich niet bezighoudt met moderne frivoliteiten maar uitsraalt waar hij voor staat, iets dat zich al lang bewezen heeft en op veilig speelt. Een interimkantoor vertegenwoordigt dan weer de snelle wereld van immer veranderde werkplekken, dynamisch flexibiliteit en een bedrijf dat zich losgerukt heeft van het trage starre verleden.
De kleren maken de man, de huisvestiging maakt het bedrijf?

B&W : Onvermogen

2010-02-15T20:17:00.003+01:00

Ik kan het niet. Opbouwende kritiek. Het is niet dat ik er niet mee kan omgaan, dat ik onmiddellijk in de verdediging schiet, dat ik er meer dan assertief op reageer. Het hele concept, ik kan het niet.

Afgelopen zaterdag was er de halfjaarlijkse evaluatie in mijn fotoklas. Het staat niet op punten, ik volg de opleiding ook niet voor het 'diploma', en je werk ligt gewoon op tafel ter discussie onder de andere leerlingen. Nerveus was ik niet op voorhand, enkel lastig dat mijn reeks niet volledig af was. En trouwens, ik had me voorgehouden dat mijn werk niet edgy is, niet echt hedendaags lijkt. Uiteindelijk is dat niet zo verwonderlijk als je oude meesters zoals Adams en Stieglitz hoog in het vaandel draagt. Bij vertwijfeling peper ik het mezelf elke keer weer in, ik maak beelden op het gevoel, op mijn gevoel, niet naar de eisen en oordelen van een ander.
Het bekijken van andermans werk vind ik dan weer wel leuk. Het scherpt je oog, je leert onder woorden brengen wat je ziet.
Tot je je eigen werk op de tafel legt. Tot je op voorhand de lont al uit het vat wil halen door zelf aan te geven dat je werk niet 'edgy' genoeg is. Tot je, bij onbegrip over die verzonnen term, iemand hoort verklaren dat het klassiek is. Tot je als een klein kind wat naar je handen staart, zeker wetend dat de stilte aangeeft dat het echt geen kat aanspreekt en je dus niet echt meer luistert naar wat er wel gezegd wordt. Tot je merkt dat die gevoeligheid voor feedback ook bijna je zelfvertrouwen in twijfel trekt.
Uiteindelijk graai je alles terug samen. Een hele namiddag ben je humeurig, schiet je een beetje overdreven uit tegen een, over een futiliteit zeurende, vriendin en besef je tegen de avond aan dat je die kans op fijne opbouwende feedback helemaal verknoeid hebt.

Ik kan het dus niet, nog niet.

Wat te veel van het goede?

2010-02-04T11:55:00.003+01:00

4 febr: AB - David Gray - mentale gezondheid - familieuitstap met de tweede generatie (broer-zus en aanhang);
23 maa : KC - Tom Mc Rae - mentale gezondheid - bekeerde vriendin;
16 apr : Roma - Pieter Embrechts - zinnelijk gezondheid - giechelvriendinnetjes;
9 mei : AB - Randy Newman - uit nieuwsgierigheid - Vader/dochter/schoondochter;
17 mei : AB - Paul Weller - uit overleving - onwetende vriendin;
16 jun : AB - Chris Isaak - compensatiegedrag volgens collega, nostalgie volgens mij - enthousiaste vriendin.

Rondedans

2010-02-03T15:45:00.003+01:00

Tegen 150 in het uur steek ik een aartslelijk appartementsgebouw in elkaar dat vrij is van elke vorm van architectuur als de mail binnenkomt. In het begeleidend tekstje vind ik nog meer nieuws.

WIEHOE !!!

Wat kan mij die Vlaamse k**architectuur schelen!!!

Ongecompliceerde chaos

2010-01-23T13:04:00.007+01:00

Een dagje fotograferen in Rotterdam, ik had het idee opgevat toen na een bezoek met een vriendin van die stad was gebleken dat ik tussen het babbelen door er toch in geslaagd was een fijn beeld te maken van één van de gebouwen op het Wilhelminapier. De weersvoorspellingen waren een hele week niet veel belovend en ik had sterk getwijfeld of ik wel zou gaan. Ondertussen had ik echter ook een afspraakje kunnen regelen om een toren in opbouw te kunnen bezoeken en dat deed me beslissen toch te gaan.
Ik werd 's morgens wakker met prachtig weer aan de andere kant van mijn slaapkamerraam. Koppig denkend dat 100 km toch niet zo veel verschil kon maken in weer maakte ik een echte uitstaptas klaar. Een flesje water, een appel, Grannykoeken met chocola, vier filmpjes, fototoestel, een notaboekje en genoeg geld moesten de Hollanders mijn bankkaarten niet aanvaarden. Dat de batterijen van mijn toestel bijna op waren vergat ik. In Rotterdam was het prachtig fotoweer. Ik werd er zowaar vreselijk goed gezind van. Mijn route startte aan het Centraal station en laverend werkte ik mijn weg naar de Erasmusbrug. Van daar trok ik helemaal naar het Lloydkwartier en bij avondlicht wandelde ik langs het water terug naar De Kop van Zuid.
Met mijn hoofd in de lucht miste ik hier en daar een voetpad maar ik had snel door dat fietsen in Nederland overduidelijk altijd voorrang hebben. Met de drukte van het verkeer en de bebouwing kwam alles nogal hectisch op me over. Omdat mijn start van vorige keer heel grafisch, strak en clean was zocht ik nu naar bijpassende beelden en het viel me op hoe druk en chaotisch de stad wel niet leek. Voordurend kwam er 'rommel' in mijn vizier en meermaals merkte ik dat de skyline dan wel indrukwekkend was maar elk gebouw afzonderlijk niet altijd de plaats en ruimte kreeg om zich te manifesteren. Zo was ik aangenaam verrast door het Codarts-gebouw op het Kruisplein maar ik slaagde er maar niet in om het goed in beeld te kunnen brengen. Al zat de werf op de voorgrond, door een Belgische aannemer, daar ook wel voor iets tussen.
Het was pas 's avonds, op het dak van de nieuwe Maastoren, dat ik merkte ik de structuur in het geheel kan zien. De scherpe aflijning van de straten, de duidelijke scheiding tussen de buurten, de logica van de verkeersstroom. Als op een kaart kon ik heel mijn wandelroute van die dag uittekenen in het landschap. Verbazingwekkend hoe alles zich van op een afstand ongecompliceerd toont.

Balletjes

2010-01-22T21:54:00.000+01:00

De pauze in het midden van de film komt voor mijn neefje niets te vroeg. Hij holt door de grote hal richting toiletten en door de dringendheid ziet hij af van de discussie om 'bij de jongens' te gaan. Ik heb al gemerkt dat sommige moeders de deur open laten staan maar ik ben van mening dat ook een vijfjarige recht heeft op privacy bij het plassen, zelfs als hij niet alleen in het hokje wil. Zo sta ik dus binnen tegen de gesloten deur geleund als hij van zijn lage positie naar me opkijkt en zegt:
'Ik heb twee balletjes.'
Mijn wenkbrauwen gaan omhoog en even weet ik niet wat zeggen. Dat lijkt hem niet te storen want hij gaat ernstig verder.
'Dat is omdat ik dan twee kindjes kan krijgen als ik later een vrouw heb.'
Het woord 'vrouw' klinkt wat raar uit zijn mond. Ik voel de noodzaak om een bijdrage aan dit gesprek te leveren maar kom niet verder dan 'Is het waar?'
Hij knikt van ja en vertelt me dan: 'Ik heb daar ook in gezeten.'
'En kan je je dat nog herinneren?', kan ik amper uitbrengen. Hij kijkt me onbegrijpelijk aan en ik herformuleer: 'Weet je dat nog dat je erin hebt gezeten?'
'Ja, en jij hebt er ook in gezeten.' beweert hij terwijl hij toiletpapier afrolt.
Als hij van de pot wipt en aanstalten maakt om te vertrekken kan ik pas weer vrij adem halen. Nadat ik hem op de wastafel heb moeten helpen om zijn handjes te wassen.

Uit balans

2010-01-05T20:52:00.003+01:00

'Ik heb slecht nieuws. T. is erg ziek.'
Ik sta in het leslokaal met een negatief in mijn hand, de telefoon tegen mijn oor en ik kijk naar buiten over de speelplaats. Ik ben met stomheid geslagen. Verwoed zoek ik naar de juiste reactie en voel een lichte golf van paniek opkomen omdat ik die niet schijn te vinden. Maar ik heb wel iets gezegd want het gesprek gaat verder.
We wisselen indrukken uit over ons laatste samenzijn drie weken geleden. Toen had ze al last van haar maag maar niemand, ook zij niet, had verder gedacht dan een slechte vertering. Ondertussen is het verdict gevallen; leverkanker. Ik ben een leek in de wereld van levensbedreigende ziektes, ik ken de kansberekening van de kankers niet. Te laat realiseer ik me dat I. me over de telefoon enkel zo veel informatie kan geven omdat ze het een aantal jaren geleden van heel dichtbij heeft moeten meemaken. En dat is toen niet goed afgelopen.
Ik leg neer met de belofte dat ik twee andere van onze vrienden zal bellen. Verdwaasd loop ik rond voor ik mijn negatief neerleg, de lege donkere kamer in vlucht, half dubbel sla en heel hard begin te huilen.

Ik had beloofd te koken die avond maar ik kom er niet toe en we gaan uit eten op de hoek. Ik ben uit mijn lood geslagen, voel me alle kanten op gaan en kan het middelpunt van het evenwicht maar niet vinden. Wat moet ik hiervan vinden, hoeveel of weinig moet ik hiervan voelen, hoe erg is dit, hoe ver of dicht staat dit bij mij, hoe boos mag ik hierom zijn, hoeveel moet ik aan mijn eigen moeder denken die dezelfde leeftijd heeft. Ik eet steak, ik drink rode wijn en ik strooi zout op mijn frietjes terwijl ik vragen blijf afvuren.

Woorden en Architectuur (6)

2009-12-22T18:13:00.002+01:00

Voor het eerst krijgt het woord manifest een reële connotatie voor me. Volgens wikipedia is het een beknopte, meestal puntsgewijze, weergave van de stand- en/of uitgangspunten van een mens of een groep. In mijn notaboekje heb ik 'iets uitvergroten om het te kunnen uitleggen' genoteerd. Als voorbeelden worden het Rietveld Schröderhuis en Le Corbusier's Villa Savoye gegeven. Over het eerste worden er wat kritische vragen gesteld betreft de beweegbare wanden, er is wat ongeloof over de praktische toepasbaarheid ervan. Over de tweede las ik in Alain de Botton's De architectuur van het geluk al dat er na voltooiing snel flink wat technische problemen optraden. Vanuit een geschiedkundig oogpunt zijn dit echter details die geen afbreuk doen aan de kracht van het ontwerp. Ik hoor de docent iets herhalen waarop de bevriende architect die me Shulman leerde kennen, me reeds wees en ik schreef het dan ook in drukletters neer. Het is heel erg belangrijk alles te kaderen in zijn tijd. Beelden, foto's, gebouwen die wij al lang kennen, waar wij haast mee opgroeiden en waarvan we de belangrijkheid niet altijd meer onderkennen, waren er ooit voor het eerst in een leefwereld overheerst door klassiek bouwen. De impact van het moderne denken is dan ook niet te onderschatten.
10 lessen zijn wat weinig om een eeuw architectuur te overlopen. Niettemin vind ik het soms jammer dat het zo snel moet gaan. Bij de minste verslapping van mijn oplettendheid riskeer ik iets nieuws, iets mij totaal onbekends, te missen doordat het niet meer aandacht krijgt dan een terloopse voetnoot. De Weissenhofsiedlung, dat heb ik gelukkig wel kunnen noteren.

Leuk maar geen idee

2009-12-21T19:16:00.003+01:00

in·tu·ï·tie : de directe perceptie van waarheid, feiten e.d., onafhankelijk van enig redeneerproces

Als het op mannen aankomt vertrouw ik mijn intuïtie voor geen meter. Schreef ik een kroniek van mijn liefdesleven tot nu toe, het werd een aaneenschakeling van vertwijfeling, verraad, kleine en korte momenten van extase en een waar slachtveld van verstandige en onzinnige gefaalde experimenten. Getormenteerde mannen, vertwijfelde homo's, onvolwassen genieën, allen liep ik wel een keer blind in de armen. Maakte ik een overzicht van mijn argumenten waarom ik nu een man leuk vind, ik zou, door het overmatig denken en piekeren over mijn toekomst, het onderscheid niet meer kunnen maken tussen ware en 'alternatieve' motieven.
Dus.
Als iemand me vraagt hoe het was, zaterdag, dan beperk ik me tot een droge 'leuk' en haalt iemand het in zijn hoofd verder te polsen naar een eventueel vervolg dan krijgen ze niets meer dan een 'geen idee'. Om de eenvoudige reden dat ik van niets meer dan dat zeker durf zijn.

Beeldende Architectuur (1)

2009-12-20T19:11:00.004+01:00

Door mijn enthousiasme over de onverwachte inhoud en voorstelling van de 'Woorden en Architectuur' ben ik mijn initiële motivatie om deze lezingenreeks te volgen, de architectuurfotografie, volledig uit het oog verloren. Het valt me tijdens een pauze met een te straffe koffie te binnen. Ware het niet dat ik iets anders, en misschien zelfs iets beters, krijg voorgeschoold, ik was bedrogen uitgekomen. De beelden zijn niet meer dan reproducties van de woningen en de gebouwen. Ze geven een idee van vlakverdeling, open plan, nieuw materiaalgebruik maar echte voeling, beleving van het geheel blijft meestal uit. Tweewekelijks behoor ik ook nog eens een avond kunstgeschiedenis op de academie uit te zitten en ook al valt dat zwaar, de concentratie is na acht uur 's avonds niet altijd op zijn best, toch blijf ik het trouw volgen en dat wordt me beloond. Toevalligerwijs stond Falling Water een keer op het menu en de amateurbeelden van die leerkracht gaven me voor het eerst een realistisch idee van het buitenverblijf dat los staat van de haast propagandische foto's die je overal terug vindt.
En op aanraden van een bevriend architect koop ik in de Slegte het boek Modernism Rediscovered met foto's van Julius Shulman. Niet alle foto's vind ik even geweldig maar ik krijg kippenvel van het beeld van het Singleton House.
Dit alles doet me besluiten dat ik niet structureel te werk wil gaan in mijn zoektocht naar architectuurbeelden. Mijn hoofd blijft een chaotische kaartenbak die jaren geleden gestopt is met het zich logisch ordenen.

Life in Slow Motion

2009-12-20T12:07:00.001+01:00

Ik liep door het witte landschap naar de bakker toen ik aan de overkant een man van het knappe, ernstige, norse, macho soort zag. In het doorzichtige zakje dat hij droeg zag ik naast twee broodzakjes een peperkoeken hartje zitten.

Woorden en Architectuur (5)

2009-11-30T21:48:00.002+01:00

Ik merk dat ik het mezelf moeilijk maak de inhoud van deze avonden in me op te nemen. Het aanhoudend toetsen van wat ik te horen krijg aan mijn eigen meningen is vermoeiend, storend en verwarrend. Mijn aanvoelen van de bouwkundige wereld om me heen slingert voordurend van het moderne naar het klassieke denken en terug. Ik realiseer me dat ik uiteindelijk ook in die typische val ben getrapt waar ik in het begin van deze reeks zo kleinerend over deed, het zoeken naar herkenning en structuur. Met dat besef in het achterhoofd verplicht ik mezelf vooral te luisteren en te noteren, verwerken is voor later. Vreemd genoeg komt er zo meer structuur in mijn nota's begrijp ik beter waar de docent naar toe wil.

Een collega vroeg me wat ik met al die notities deed. Uiteindelijk wordt er na tien woensdagavonden geen examen afgelegd, hoeft de materie niet geblokt te worden. Nu heb ik altijd al geschreven bij het studeren. Destijds bracht ik zo structuur in de massa's stof die ik moest verwerken. Ik schreef eerst ellenlange samenvattingen die bij elke herhaling meer gereduceerdwerden tot ik hele hoofdstukken kon reproduceren aan de hand van een vijftal streepjes. Ook lezen deed ik als kind en puber heel erg veel. Maar zelf schrijven begon ik pas na mijn 30ste, naar aanleiding van deze blog. Zo zijn woorden en taal vrij laat in mijn leven belangrijk geworden en het verbaast me nog steeds hoe ik zo lang zonder heb gekund.

Hoe modern ben ik? In mijn zoektocht naar een nieuwe, eigen woning merk ik dat ik het principe van een open keuken maar niets vind. Ik hou van afzonderlijke ruimten die elk hun eigen functie hebben. Komt dit voort uit een hang naar het klassieke, het traditionele of uit het feit dat in mijn huidige beperkte oppervlakte elke kmaer minstens drie functies combineert en ik de chaos die het soms met zich meebrengt grondig beu ben. Ik hou enorm van de woningen waarvan ik de ingewikkelde structuur kan ontwerpen maar ondanks hun 'Modern' uiterlijk stralen ze met hun ingewikkelde uitkragingen en spectaculaire overhangingen ook een zekere status van financieel vermogen uit.
Ik begrijp dat u als lezer me niet helemaal kan volgen in al mijn vragen. Ik loop zelf duidelijk nog verloren in alle input die ik krijg. Geduld is mij niet gegeven bij mijn geboorte en toch besef ik ook hier weer dat ik mijn weg traag en onverwacht zal vinden in wat ik om me heen zie en ik hier weer zal neerschrijven.

1. 'Les pilotis': de grote massa van het gebouw rust niet op dragende muren, maar op vrijstaande kolommen, pilotis genoemd.
2. 'Le toit-jardin': de daktuin, als middel om de ingenomen ruimte terug te kunnen gebruiken.
3. 'Le plan libre': het afwijzen van dragende metselwerkwanden ten voordele van vrij geplaatste wanden in een betonskeletstructuur.
4. 'La fenêtre en longueur': het gebruik van lange, horizontaal doorlopende ramen zou voor een diepere lichtdoordringing in de woning zorgen.
5. 'La façade libre': door het gebruik van de betonskeletstructuur kon de gevel van de woning uit lichte membranen gemaakt worden.

Complemantair

2009-11-29T18:56:00.003+01:00

Zondagmorgen, net geen tien uur. In mijn kamerjas zit ik onderuit gezakt in de zetel. Met mijn voeten op het salontafel, de kat slapend op mijn benen lepel ik voorzichtig een warm kommetje havermout leeg. 'Als er een tv-programma over gemaakt wordt is dat een veeg teken dat mensen het zelf nog maar zelden doen.' Ik ben vergeten wie de uitspraak maakte naar aanleiding van de opkomst van de kookprogramma's maar ik denk er elke keer weer aan. Zo'n grote fan als ik vroeger er van was, zo weinig interessant vind ik ze nu. Niets is hatelijkers dan lekker eten zien maar het niet ruiken en meer nog, het niet kunnen opeten.
Maar, het gaat niet echt over koken. Twee Vlaamse heren, zelf hobbykoks, rijden het land rond en bezoeken hobbyclubs tijdens hun avond samen.

Ze rijden het land rond in een oldtimer en ze zijn beide linkshandig.

Juist.
Ik ben een grote fan.

Het is een programma met de nadruk op sfeer. Geen grootdoenerij met onmogelijke ingrediënten, geen mediageile mensen die zoeken naar hun fifteen minutes of fame, geen fast forwarden van kooktijden. Die zondag geniet ik van de aflevering met een vrouwenclubje dat als thema 'taarten' heeft. De heren zijn dan wel vrienden, ze zijn ook een beetje getypecast. De éne,Philippe, klein en heel joviaal, de ander, Lars, groot, donker van haar, net iets te zwaar en introvert ernstig. Te midden van al de sympathieke vrouwen valt het verschil tussen hen eens zo hard op.
Na een aantal afleveringen merk ik dat elke aflevering net iets anders is. Er wordt gekookt voor een wijnclub ( hier komt aan het licht dat de beide heren geen favorieten van desserten zijn, toegegeven, daarmee verliezen ze een aantal punten),bij een burgemeester wordt er enkel ingegrepen als men de pannekoeken onder een werkende dampkap wil flamberen en bij de dames wordt er weinig gerucht gegeven aan het feit dat de wijn blijkbaar niet te drinken is. Elke deelnemersgroep wordt dan wel geëvalueerd maar consequent krijgt iedereen vier van de vijf sterren en ik vind dat eigenlijk wel sympathiek.

Oh, ja, en zodat u het maar weet, ik ga trouwen met de grote donkerharige.

Voor zij die het willen weten, de wagen is een Lancia van '64, ik heb het aan Vitaya gevraagd en ze antwoordde me binnen het uur!

Woorden en Architectuur (4)

2009-11-22T22:17:00.000+01:00

De docent maakt er een een gewoonte van een flink stuk van de vorige lezing te hernemen. Geheugen wordt gevoed door herhaling maar af en toe vind ik dat een beetje saai. Natuurlijk word ik een vijftal seconden later afgestraft door een inzicht of een begrip dat ik eindelijk ten volle begrijp.
Samengevat zet de Franse revoltutie, het kapitaal neemt de vooraanstaande rol van de afkomst over, de industriële revolutie, nieuwe technologieën zorgen voor ongekende mogelijkheden, en de Amerikaanse revolutie, met zijn typische stedenbouw, een zoektocht naar een nieuwe architectuur in gang.
De dia's volgen elkaar op terwijl de Arts&Crafts Movement, de Art Nouveau, de Jugendstill, de Wiener Secession de revue passeren. Ik zie veel beelden die ik al ken en herkenning is altijd goed voor het ego. Toch ben ik lichtjes teleurgesteld bij de gedachte dat er een einde gekomen is aan de geschiedkundige kadering.
Mijn hoofd maakt een onverwachte zijsprong als ik me bedenk dat de man vooraan best wel goed gebouwd is. Even probeer ik me hem naakt voor te stellen en met een denkbeeldige blos op mijn wangen verplicht ik mezelf verder te noteren wat er over het Huis Stoclet wordt verteld. Als even later een beeld van in de Reichstag geprojecteerd wordt op het scherm verslik ik me haast in de frisdrank die ik uit de cafetaria meesmokkelde. Als inleiding op de naakte, blote archtectuur van een Weense architectuur Loos kan dat tellen.
Bekomen van al die agitatie en blij met de nieuwe achtergrondgevende wending van de les realiseer ik me dat wat ik eens als baanbrekend beschouwde, de moderne architectuur, in werkelijkheid niet meer is dan een resultaat van een lange ondergrondse evolutie.

I'm a tumbleweed

2009-11-20T21:02:00.002+01:00

Na een lange werkdag nog naar de Ardennen vertrekken, veel zin heb ik er niet in. Ik heb nog snel een appartement bezocht(nummer 7) zodat ik de blok waarin het zich bevindt ook van de lijst kan schrappen en om half negen ben ik eindelijk gepakt en gezakt. Als laatste koop ik mijn schuldgevoel af met duur katteneten dat ik overvloedig in B's schaaltje kieper en vertrek net voor negenen.
Met een zwaai wil ik vanop de Singel de E19 oprijden om onmiddellijk vol op de rem te gaan staan. De tunnel is gesloten voor werken vanaf negen uur. Ik vloek luid en maak rechtsomkeer. Na wat zoeken in mijn geheugen vind ik een alternatieve route via Wilrijk maar die is niet voorzien op veel verkeer en ik moet aanschuiven. Ik sms 'Kraaibek toe, moet omrijden, ETA 23.15h, mag ik dan nog binnen?' naar de Walen en hoop stilletjes op een nee zodat ik terug naar huis kan.
Ik ben behoorlijk slecht gezind en zap wat door 'No line on the Horizon'. Ter hoogte van Vilvoorde overvalt me een zekere moeheid en weerom vraag ik me af waar ik aan begin. Een moeilijke vergadering maalt door mijn hoofd, de appartementenzoektocht vormt een eindeloze aaneenschakeling van positieve en negatieve moraal en dat eist een beetje zijn tol, ik ben bang in regenweer (ik maakte met mijn eerste autootje, een koekendoosje, een heuse aquaplanning en daar ben ik nooit echt over geraakt) en ik ben boos omdat ik als enige weer alleen naar ginder moet rijden. Op de ring haal ik U2 uit de speler en duw Kings of Leon erin. Het helpt maar een beetje tot ik er genoeg van heb, van de slechte bui in mijn hoofd. Ik heb een geweldig wagentje onder mijn gat en een heel gevarieerd traject voor de boeg, hét uitgelezen moment om er helemaal voor te gaan. Ik klop even op mijn stuur en zing luid mee met de muziek.
Ergens voorbij het vierarmenkruispunt merk ik dat ik met een felle rode Seat haasje-over speel. Hij houdt zich aan een bepaalde snelheid en omdat ik de neiging heb over de mijn toegestane limiet te gaan besluit ik hem te volgen. Hij blijkt een zeer actieve rijder te zijn en ik moet glimlachen om zijn volharding steeds op de meest rechtse rijstrook te rijden. Met onze snelheid wil dat zeggen heel vaak veranderen van vak en niet alle slalombeweging volg ik mee. Ondanks dat we in het donker samen over de autostrade glijden legt hij wat meer nervositeit aan de dag. Vrachtwagens benadert hij gevaarlijk dicht alvorens uit te wijken terwijl ik veel langer op voorhand rustig pink en me naar links begeef. Zo vorm ik als het ware een buffer voor achterkomend verkeer zodat hij steeds weer zijn laattijdig manoeuver naar links zonder problemen kan uitvoeren.
Het is niet voor het eerst dat ik me verbaas over die kortstondige samenhorigheid die je met een vreemde kan voelen bij het rijden van een lang traject. Ik heb er ook geen idee van of mijn voorligger er zich van bewust is, al laat ik mezelf graag in die waan. David Gray zit in de speler en ik voel de stress en spanning uit mijn lichaam verdwijnen.
Aan afrit 23 trek ik impulsief even met mijn grote lichten voor ik de snelweg verlaat. Zou hij me missen? Vanaf Beauraing moet ik mijn hoofd er bij houden. De weg naar Baillamont is me niet onbekend maar de laatste keer was toch zo'n 7 jaar geleden. Koppig als ik ben had ik elke hulp van een gps, een kaart of mijn vader geweigerd. Het is een bochtige route die ik volg en ik ontdek in mijn dashboard een nieuwe mogelijkheid om mijn grote lichten te doen branden. Het mooie Kathleen klinkt in de auto en ik geniet van het alleen-op-de-wereld-gevoel.
Stipt om elf uur kom ik aan en vind een slaperig gezelschap rond de warme kachel.

Woorden en Architectuur (3)

2009-11-17T19:59:00.003+01:00

Het woord absoluut krijgt een nieuwe eerste connotatie voor me. Tot nu toe linkte ik het meestal aan ongetwijfeld. Maar nu leer ik dat het toevoegsel 'isme' wijst op een absoluut opleggen van de ideologie, overal geldend, ontegensprekelijk en niet vatbaar voor discussie. Het verschil lijkt niet groot maar in mijn hoofd is 'absoluut' verschoven.
Er wordt flink wat met woorden gespeeld, losstaand van hun betekenis voor architectuur. Zo is een voorwaarde een waarde die voor alles komt, een waarde die niet in vraag gesteld wordt, die de basis vormt van een denkproces en Kunst de overtreffende trap van het werkwoord kunnen.
Alleen met pragmatisch heb ik nog problemen. Ik heb het al opgezocht maar het wil zich maar niet nestelen in mijn hoofd, ik vind maar geen gevoel dat ik ermee kan oproepen.
Een nieuwe uitdrukking sluipt binnen. Doorheen de lessenreeks zal ik ze nog vaak horen. De Poëtica van de Architectuur, een samengaan van vorm, inhoud en functie die wérkt. Er blijkt een heel boek over te gaan die prompt op mijn verlanglijstje komt te staan.
We eindigen met Sullivan's Form Follows Function.

Ik ben blij met mijn gewoonte altijd en overal nota's te nemen. Het is een hele hoop bij elkaar en tijdens een woensdagavond na een volle dag werken staat het opneemvermogen soms wat laag. Het uitwerken van deze stukjes doet me alles nog maar eens overdenken. Repetition is the Father of Knowledge.

Cars and Girls

2009-11-13T21:54:00.004+01:00

A lot of people go through life doing things badly. Racing’s important to men who do it well. When you’re racing, it... it’s life. Anything that happens before or after... is just waiting.

'Een oude Porsche!', gil ik en terwijl ik op en neer spring wijs ik hem met een wijds gebaar na. We zijn in de Ardennen aan het wandelen en op de weg langs de helling zag ik de gele Porsche 911S. 'Dat is dezelfde als degene waarmee Steve McQueen reed in Le Mans.', vervolg ik wat rustiger. Met vader bekent de film niet te hebben gezien en beseft uit zichzelf dat dat een gat in zijn autocultuur is. Als even later ook een MG voorbij rijdt verklaar ik uiterst zeker van mezelf dat er een old-timers rally aan de gang is. De enige van de familie met wat optimisme in het bloed ben ik dus word ik maar wat weggelachen. Maar wraak is zoet en ik geniet als we een kwartiertje later uit de weg moeten stappen voor niet minder dan drie oude wagens. Een Simca, een Fiat en een Austin Healey. Die laatste is volgens mijn vader de wagen van een échte man. Met intervallen van vijf minuten blijven ze komen en we maken er een rondje raden van. Ik win ruimschoots van mijn broer maar hij heeft wél zijn fototoestel bij en maakt zo een paar heel mooie beelden.
In Oisy aangekomen blijkt dat onze wandeling vanaf daar een ander traject volgt en we blijven wat staan dralen in een mooie maar winderige bocht. De meeste bestuurders vinden de toejuiching langs de baan wel fijn en wuiven hartelijk terug, ééntje haalt zelfs bijna zijn bocht niet omdat hij zijn hand daarbij te lang van het stuur haalt. Enkel de pipo met de Mark II (voor de liefhebbers, de jaguar van Morse)vindt zichzelf daarvoor te goed. De kinderen krijgen koud en de schoonfamilie blijft niet enthousiast. Ik probeer nog wat tijd te rekken door elke keer weer voor nog ééntje te smeken maar het weer zit niet zo heel erg mee. Bijna de bocht om horen we nog iets aankomen. Mijn broer holt terug naar zijn fotografeerplaats om daar te merken dat hij terugspurtte voor een witte Citroen Saxo van hooguit een jaar oud. Lachend zetten we onze weg verder.
'Ik ben toch maar een rare vrouw.' , bedenk ik me luidop. 'Dat weten we al langer,' lacht mijn schoonzus, ' maar waarom juist nu?' 'Omdat ik zo goedgezind kan worden van een onverwachte stoet oude auto's.

Impressies van een tweedaagse

2009-11-01T13:32:00.009+01:00

1.
Ik parkeer me voor de garage van de buren en met een snelle klop op de centrale knop van mijn dubbele pinkers stap ik uit en loop rond de MINI om aan te bellen. Niet nodig want de deur zwaait al open. Het is wat meten en passen want veel bagage kan die gadgetauto van mij niet stouwen. Even lijkt het er op dat ik I. niet mee krijg. Haar man heeft me een tijdje geleden richting Mechelen zien rijden op de autosnelweg en hij vindt mijn rijstijl behoorlijk agressief. Meer dan het uitgestoken tipje van mijn tong krijgt hij niet ter verdediging.
Met de tomtom op I. haar schoot rijden we de stad uit, de ring op en daar worden we prompt bijna door een vrachtwagen geplet. Het is door de alertheid van een achterliggende wagen dat we geen blijvende schade oplopen en onze weg kunnen verder zetten. Eens in Nederland veranderen we, nadat ik ontdekte dat I. haar rechts aan mijn linkerkant ligt, vlot van wegnummers en voor we het weten en nog niet eens met een tiende van onze gespreksstof behandeld hebben, staan we in Rotterdam voor de deur van het ART Hotel.

2.
Het winteruur nog niet helemaal gewoon hebben we ons laten overvallen door de invallende avond. We maken onze geplande wandeling rond de Kop van Zuid in de averechtse richting in het mooie licht van de schemer. We kunnen de beschrijving niet volgen maar dat kan ons niet schelen, het draagt bij aan de speciale sfeer. Ik vertel over de cursus Moderne Architectuur die ik aan het volgen ben en we verwonderen ons over de plaatselijke wooncultuur die zo veel verschilt van de onze. De nieuwe woontoren in opbouw wordt gezet door een Nederlandse vestiging van een grote Belgische aannemer en een studiegenoot van me is er projectleider. Ik ken hem als een rustig bescheiden man maar merk nu pas hoe weinig hij, in tegenstelling tot sommige anderen, bij onze laatste ontmoeting uitpakte met zijn werkbezigheden.

3.
Dienster: Wil u al graag iets om te drinken?
I.: Kir, graag.
D.: Kier??
I.: ...
D.: We hebben rode Port.
I.: Rode Port is goed.
D.: En u?
A.: Pineau?
D.: ???
A.: Cava? Spaanse schuimwijn.
D.: Schuiiimm???
A.: Rode Port, dan maar.
Ik geniet nog na wanneer ik onaandachtzaam kipfilet met satésaus bestel. Dat blijkt tot mijn ontzetting pindasaus te zijn maar eens ik mijn weerzin overwonnen heb valt het best nog mee. Al is het niet voor herhaling vatbaar.
We hebben het over de zin en onzin van spermabanken, datingsites en hoe je als koppel twee families bij elkaar brengt die vaak niet vrijwillig zouden samenkomen.

4.
De Bongobon 'Cultuurweekend' die mijn werkgevers me afgelopen Kerst cadeau deden bevat ook een gratis toegang tot de Kunsthal. De eerste tentoonstelling maakt me wat neerslachtig en de Hopper exhibitie valt me in eerste instantie wat tegen tot ik bij het werk van zijn tijdsgenoten beelden van Stieglitz en Steichen ontdek. Het is de enige keer dit weekend dat ik mijn enthousiasme niet kan delen.

5.
Ik sta al minstens tien minuten lang met veel overgave over Huis Sonneveld te vertellen als ik merk, tot onze grote hilariteit, dat we voor de verkeerde woning staan.

6.
In de voormiddag had ik geklaagd over het gebrek aan knappe mannen in Rotterdam. I. vertelde me toen eigenwijs dat ze die niet meer maken, zo knap als haar man bestonden ze niet meer.
Bij onze lunch in Parkzicht, er is me beloofd dat we strakjes bij het doorgaan zes van de Thonetstoelen zullen stelen, eet ik met smaak van mijn Tosti als I. me toefluistert dat de man aan het tafeltje naast ons wél heel erg aantrekkelijk is. Al geeft ze iets later toe dat wat hij zijn dochter vertelt - alle mannen zijn smeerlappen en zoeken allemaal een moeilijke vrouw ook al zeggen ze van niet- niet echt pedagogisch verantwoord is.

7.
Ik vind dan weer de man van mijn leven in de tentoonstelling in het fotomuseum. We zijn het eens over de onbereikbaarheid van een man zoals Capa, en dat heeft nog niet eens iets te maken met het feit dat hij in 1954 door een landmijn werd gedood. Zijn beelden getuigen van een periode in de fotografiegeschiedenis die ondanks zijn grote waarde niet meer is dan wat het is, geschiedenis. De andere invalshoek van zijn partner Gerda Taro maakt dat misschien zelfs duidelijker. Ik sta in de bookshop met de cataloog van haar werk in mijn handen maar laat hem door de drukte en de warmte om me heen hem terug op de stapel vallen. Minder dan een vijftal minuten later, in de metro, heb ik daar al spijt van.

8.
Ik rij de MINI uit de garage van het hotel en merkt bij het starten op de helling dat hij een soort beveiligingssysteem heeft waardoor ik , bij het loslaten van de handrem, niet achteruit bol. Ik vind dat zo geweldig tot I. droogweg zegt dat het typisch een auto is voor mensen die niet kunnen rijden. Ze komt haast niet meer bij van de hoeveelheid giftigheid in mijn blik. Even later legt ze met een eenvoudige handbeweging de rammel in mijn dashbord die me al een maand ergert, definitief het zwijgen op. Ik vergeef haar alle onwetendheid.

9.
In Antwerpen zet ik haar af bij de buren die een feestje hebben en waar haar man met de drie dochters al aan het raam staan te waaien.

10.
Ik rij de Singel op met U2 in de speler, Get on Your (Sexy) Boots (met dank aan Koebus voor deze geweldige MINI-muziektip!) en denk er net op tijd aan om van zesde naar vierde terug te schakelen aan de flitspaal van Berchem.
Thuis geniet ik met een luid knorrende kat op mijn schoot van de stilte.

Kinky en Smokey Grey

2009-10-28T18:39:00.000+01:00

Mijn schoonzus en ik zitten over de verkoper aan zijn bureau. We hebben net de hele zaak van badkamermeubels met toebehoren rondgekeken en bekritiseerd. De klassieke inrichting liepen we woordeloos voorbij, bij de rustieke wc’s riepen we samen ‘Iiieuw!’ en de glazen douchewand in ‘smoke grey’ vonden we allebei veel te seventies. Alleen over het grote hoekbad verschilden we van mening. In de zijwand had het een glazen raampje en dat vond mijn schoonzus wel leuk, om de kinderen in bad te zien spelen. Samen met de bodemverlichting zag het er voor mij maar kinky uit, het verkeerde soort kinky wel te verstaan.
Ondertussen is de verkoper de dingen die we wél mooi vinden in het lege plattegrondje dat we meebrachten aan het intekenen. Ik wijs mijn schoonzus op de schaallat die hij daarvoor gebruikt en vertel haar dat ik een metalen versie ervan reuzeleuk zou vinden als Kerstcadeau. Ze draait onbegrijpelijk met haar ogen en wordt weer maar eens bevestigd in haar idee dat je me soms maar wat moet laten kletsen. De man ontwerpt moeiteloos een fijne badkamer en praat, wegens gebrek aan ruimte, op een rustige, onopvallende en bijzonder vakkundige manier de inloopdouche uit V. haar hoofd. Bij het binnenkomen hadden we lachend afgesproken dat we snel over V. haar man zouden beginnen, dit om te vermijden dat men op andere gedachten zou komen bij het zien van twee vrouwen. Bij mijn enthousiaste reactie over de schuifdeur in de douche geef ik blijk van toch wel heel veel kennis van zaken als het over het spatgedrag van V. haar man gaat zodat ik me maar haast met te vertellen dat hij mijn broer is.
Een collega-verkoper komt papieren halen voor het bad dat afgehaald wordt. Onze man draagt haar op om eerst te laten betalen en geen briefjes van 500 of 200 te aanvaarden. V. en ik kijken elkaar met opgetrokken ogen aan. Even later merken we dat het kinky bad zomaar uit de toonzaalbadkamer getrokken wordt door drie luidruchtige zigeunerfiguren. We proberen niet te kijken maar als we even later de zaal terug inlopen om te verifiëren welke spiegelkast we het tofste vinden kan ik het toch niet laten ze even te observeren. Prompt komt de oudste dame naar me toe en vraagt me een deken. Met mijn handen in de lucht maak ik duidelijk dat ik ‘niet van de winkel ben’ en als we terug aan het bureau komen horen we het alarm afgaan. Niet veel later schuift het bad voorbij en betaalt de oude dame in briefjes van 50 euro een rekening van minstens 4000 euro. Geen krimp geeft onze verkoper en maakt ons blij met een offerte die een pak lager ligt dan het budget.
De tegels zijn niet inbegrepen.